Verslag donderdag 15 juli
Verplaatsing naar Vaison la Romaine, "rustdag" |
Leuk dat jullie nog steeds onze berichten volgen. Wij
zien aan de statistiekpagina van de Sttp-website dat jullie dagelijks met meer dan veertig
zijn. Daar mogen we de collega's die het intranet van Novib gebruiken nog eens bij
optellen.
Ik schrijf jullie dit terwijl ik naast chauffeur Il Pantaloni zit in de auto van Moto Un.
Moto Un zelf zit op zijn motorfiets. Handig, internet in de auto. De portable computer is
aangesloten op de sigaretten-aansteker. Moto Un rookt namelijk niet. |
 |
 |
|
 |
|
We
zijn op weg van Barcelonnette naar de Vaucluse, naar het oude stadje Vaison la Romaine. De
fietsen staan bovenop de stamtafel in de bus, die voor ons rijdt. Ze worden vandaag niet
gebruikt. Straks bij aankomst in Vaison is er tijd voor sport en spel en vanavond gaan we
in het stadje uit eten.
Morgen wacht alleen nog de Mont Ventoux. De laatste gelegenheid voor alle renners om het
klassement een nog beter aanzien te geven. Voor Faustino en Jorge is het de eerste
kennismaking met de verschrikkelijke Mont Ventoux. Alle anderen hebben al minimaal twee
keer bij de dorpsfontijn van Bédoin gestaan. Daar begint de klim.
Gevreesd door prof en liefhebber. Maar de Ventoux is een berg die je toch steeds weer naar
zich toe trekt. Wij zullen de beklimming doen in de vorm van een individuele tijdrit. Om
de drie minuten zal Moto Un een renner wegschieten. |
|
Als deze klim volbracht is zit het erop. 540 kilometers in 6 dagen. En, wat meer is, ruim
13.000 hoogtemeters.
Maar er is meer aan de hand. Ik zal daar twee voorbeelden van geven. |
|
Onafscheidelijk in één week
Er is duidelijkheid over de terugreis! Van het aanbod, om één auto komende zaterdag al
door te laten rijden naar thuis, wordt geen gebruik gemaakt. Voor het vertrek waren er
geluiden dat dit voor sommigen van ons beter uit zou komen. Maar nu er besloten moet
worden kiezen we voor een extra avond met de complete ploeg.
We zullen met z'n tienen overnachten in een hotelletje in Metz. We verwachten zondag
halverwege de middag thuis aan te komen. |
|
Col d'Allos
Bij het vertrek van de etappe van woensdag mijmer ik met de Vlo over de beklimming van de
Col d'Allos in 1989. Eén van de hoogtepunten in onze sportieve tweestrijd, die we om
één of andere reden de laatste jaren op de fiets niet hebben kunnen voortzetten. |
|
De Vlo draagt hetzelfde shirt als destijds. Van het woord SPNJOEDNJE
zijn nog weer een paar letters meer wegvallen. De Vlo vertelt dat mijn verhaal over deze
beklimming, dat nu ook op deze website staat, hem laatst weer heeft ontroerd. Ik zie zijn
vochtige ogen en voel mijn dikke keel.
De Vlo heeft zijn tijd van 1989 niet kunnen halen. Ik heb er alles aan gedaan om die
1:09:48 uit de boeken te rijden, maar bleef steken op een kleine minuut. En dat terwijl ik
lange tijd in een groepje reed met Calmo en Snok, die ook niet bepaald zaten te sparen
voor de twee beklimmingen die nog zouden volgen...
Ik weet niet of de Vlo blij is of opgelucht dat zijn tijd is blijven staan. Wat ik wel
vermoed is dat hij het me kwalijk zou hebben genomen als ik het niet had geprobeerd. In
ieder geval is die 1:09:48 er nog magischer door geworden. Het monument voor de renner Vlo
zal later op de Col d'Allos komen te staan.
Lévitan. |
|
 |
|
