Verslag zondag 21 juli 2002

Zondag 21 juli

Zondag 21 juli 2002

Tweede etappe

Van iemand voor wie het schrijven van objectieve verslagen en diepgravende analyses min of meer zijn vak is, wordt natuurlijk verwacht dat hij die vaardigheden hier in de STTP-fietskoers naar beste eer en geweten in de praktijk brengt. De opdracht van onze koersdirecteur het verslag van deze koersdag te schrijven heb ik echter met enig lood in de schoenen aanvaard. Het is maar de vraag of het lukt in deze omstandigheden aan de echte journalistieke principes te voldoen. Eerst even wat uitleg. Voor een goed journalistiek verhaal dient men drie principes te volgen, die onder het journaille wel bekend zijn. Allereerst dient men hoor en wederhoor toe te passen. De constatering van een feit of een gedane uitspraak dient dus bij de betrokkene geverifieerd te worden. Ten tweede dient men – als het even kan – meerdere bronnen te raadplegen. Als drie mensen hetzelfde zeggen betekent dat meer dan wanneer slechts een enkele persoon iets stelligs beweert. Ten derde – en dat is het belangrijkste – dient men zich te realiseren dat de feiten vaak gepresenteerd worden door lieden die er belang bij hebben hun deel van de werkelijkheid te laten zien. Enig eigen interpretatievermogen dienaangaande strekt tot aanzienlijke objectivering van het verhaal.

Met enige voorbeelden illustreer ik waarom ik me vooral tot dat derde ingrediënt heb beperkt. Het schrijven van een verslag van een fietskoers in twee etappes is immers een vorm van participerende journalistiek die op het randje is. TV-reporters die meedoen aan de vierdaagse van Nijmegen, dat is zo ongeveer wel het uiterst haalbare, als het om sportevenementen gaat. In de Tour de France rijden de reporters niet voor niets op motorfietsen. Terzijde zij opgemerkt dat de enige motorrijder in ons peloton niet bepaald als betrouwbare informatiebron te boek staat. Het principe hoor en wederhoor is in de praktijk van de STTP-koers nauwelijks waardevol. Een voorbeeld. Als je Calmo na afloop van de twee koersen die hij beide glorieus heeft gewonnen – dat mag ik wel vast verklappen – vraagt waarom hij zo hard fietst, zegt hij “Ach, ik doe er niet zo veel voor.”

Het vinden van meerdere bronnen is helemaal onbegonnen werk. Allereerst de bronnen zelf. Die blijken tijdens de koers zelfs niet eens in staat tot enige zelfreflectie. Vraag aan Jorge tijdens de tweede klim: “Gaat het goed, Jorge?” Antwoord: “Jaaaaa, beter dan vanmorgen.” Jorge werd achtste, terwijl hij ’s ochtends nog vijfde werd. Het vinden van goede bronnen valt sowieso niet mee. Ze zijn doorgaans ongenaakbaar, onbereikbaar, onverstaanbaar of onUITstaanbaar, al naar gelang hun positie in de koers. En het grote probleem is dat ze steeds verder uit elkaar gaan fietsen.

Uw reporter besloot de eerste klim van vandaag vanuit de achterhoede te verslaan. Daartoe was hij sowieso gedwongen door een weigerachtig pedaal, een foute versnelling, een opspelende klimspier en enkele koeien op de weg (of waren het beren?) Al snel passeerde ik de zeer gelijkmatig fietsende Arno, die me succes wenste. Arno leek niet van zins vandaag aan te vallen. Even later kwam ik de Cinquantedeux tegen – in tegengestelde richting welteverstaan. Hij ging een hernieuwde poging doen zijn geleende ‘gouden fiets’ nu in de juiste versnelling de helling op te krijgen.

Gisteren was hij nog vol hoop vandaag in een gouden zetel naar boven te zweven, maar nu zag ik hem snakken naar zijn vertrouwde Ijzerwinkel. Hij zou na vijf kilometer terugkeren, hoorden we later – nog een hele prestatie. De Vlo begon al tekenen van oververhitting te vertonen. Hij leegde zijn bidon op zijn pet. Luigi – even later – zei iets onverstaanbaars en Animale – weer iets later – zat als een sfinx op zijn fiets. Ondertussen probeerde ik een snelheid van 8 kilometer per uur te handhaven. Ik geef het u te doen, die participerende journalistiek.

Inmiddels kwamen Jorge en Il Nero in zicht. Jorge klaagde wat. Na hem gepasseerd te zijn, hoorde ik het lichte gekraak van zijn fiets nog iets toenemen, maar dat hield even snel weer op. Nu op naar de Nero. Dat vergde nog iets meer inspanning. Enkele beren op de weg (of zijn het toch koeien?) ontnemen mij even het zicht. Dan doemen daar drie mij bekend voorkomende fietsers op, die echter – wat is dat toch? – in tegengestelde richting fietsen. De gebroeders Toon en Willem van Z. zijn samen met Nero op zoek naar een afslag die ze menen gemist te hebben, maar die gewoon iets verderop ligt. Zoals Aart later zegt: “Als ik er niet sta, moet je gewoon doorrijden.” Gevijven – Jorge is er inmiddels ook weer bij – rijden we even peddelend door. De van Z.’s zijn ietwat ontdaan over deze misstap – en dan vooral Toon, die lijkt te beseffen dat fietsen en nadenken moeilijk te verenigen zijn. Het tempo bevalt wel, maar dan moet ik toch echt weer verder. De journalistieke plicht roept tenslotte.

Maar nieuwe deelnemers aan dit verhaal zijn in geen velden of wegen te bekennen, terwijl er toch nog een stuk of drie over moesten zijn. Met een stevige vaart, werk ik het inmiddels wat vlakker wordende parcours af. De finish nadert en ik zet een sprint in als ik een groepje fietsers zie staan. Met twintig per uur passer ik echter een stel onbekenden. Verderop gaat het nog verder omhoog. Later blijkt de finish nog eens drie kilometer verderop te liggen. Zo veel heeft de koersdirectie er nog niet eerder naast gezeten. Vlak voor de uiteindelijke finish ontwaar ik Faustino nog even, die het rustig aan lijkt te doen.

Dat kan, want inhalen lukt me niet meer. Ik finish als vierde, terwijl ik me nog zo had voorgenomen iedereen onderweg even aan de tand te voelen. Calmo heeft de gele trui met verve verdedigd, ook al leed zelfs hij aan het terugfietsvirus, dat vandaag zo rondwaarde. Levitan beet opnieuw in het stof. Naar het hoe en waarom van dit alles blijven wij uiteraard gissen. En de tweede etappe verliep niet veel anders.

Tenminste zo luidt mijn analyse, aangezien ik mijn aanvankelijke voornemen de koers nu van voren te volgen helaas niet bleek te kunnen waarmaken. Zes kilometer per uur rijden is nu eenmaal niet voldoende voor het bedrijven van participerende fietsjournalistiek. Het parcours was prachtig, de organisatie redelijk, maar de quotes nauwelijks bruikbaar. Rest ons slechts een ongetwijfeld fantastische maaltijd die door Mathieu is bereid. Morgen willen we hem weer zien fietsen, net als Japi, die vandaag al proefdraaide.

Snok

Het citaat van Moto Un
De renners vragen zich af wat dat toch voor bomen zijn die in de zomer uitvallen en onze tenten bevuilen. Moto Un: "Franse bomen!"

Uitslagen en klassement na de tweede dag
Klassement			Col Burdin Olatze				Col Bagargui
#	Renner	Sttp	Plaats	Tijd	Hm/u	Km/u	Plaats	Tijd	Hm/u	Km/u
1	Il Calmo	1,00	1	0:59:10	912,7	13,7	1	1:23:10	865,7	15,9
2	Lévitan	3,16	2	0:59:50	902,5	13,5	4	1:29:10	807,5	14,8
3	Toon	3,35	8	1:04:10	841,6	12,6	2	1:27:32	822,5	15,1
4	Il Faustino	5,32	3	1:01:10	882,8	13,2	3	1:28:01	818,0	15,0
5	Jorge	5,77	5	1:03:20	852,6	12,8	8	1:37:10	741,0	13,6
6	Il Animale	6,29	9	1:05:16	827,4	12,4	5	1:32:38	777,3	14,2
7	De Snok	6,32	4	1:01:45	874,5	13,1	7	1:35:53	750,9	13,8
8	Ludo	7,00	7	1:04:06	842,4	12,6	6	1:33:57	766,4	14,1
9	Il Nero	7,16	6	1:03:40	848,2	12,7	10	1:40:05	719,4	13,2
10	Luigi	10,39	10	1:06:14	815,3	12,2	9	1:37:58	734,9	13,5
11	De Vlo	10,61	11	1:12:05	749,1	11,2	11	1:54:45	627,5	11,5
12	Cinquantedeux	11,00	0	0:00:00	0,0	0,0	0	0:00:00	0,0	0,0
13	Arno	12,39	12	1:26:05	627,3	9,4	12	2:10:25	552,1	10,1

Zondag 21 juli 2002

Uitslagen en klassement na de tweede dag