|
|
|
Vrijdag 22 juli 2005:
Climax op de Koninklijke Hoogheid
door Matteo (Le Cinquantedeux) |
 |
|
Cari amici cyclisti alla casa, saluti!
Vandaag de lang verwachte ontknoping van onze Dolomiti-week, op de
flanken van – hoe kan het anders – de Stelvio; Grande Dame onder de
cols, pas der passen, moeder Aarde’s mooiste. Superlatieven schieten
tekort om deze Koninklijke Hoogheid te beschrijven. In woorden laat zij
zich niet vangen, slechts in daden. Anders gezegd: u zult zelf de fiets
moeten bestijgen om de schoonheid van haar 48 haarspelden te kunnen
bevatten, die u meevoeren naar 2760 meter hoogte, temidden van de
gletsjers en eeuwige sneeuw van het Ortler massief. |
|
| Superlatieven schieten eveneens tekort om het gevecht
te beschrijven dat zich in onze slottijdrit vandaag op Hare Koninklijke
Hoogheid heeft afgespeeld. Sterker nog, op het moment dat ik deze
woorden neerschrijf, in een van spanning zinderende perstent, verkeren
wij net als u nog steeds in het ongewisse over de ontknoping van een
broederstrijd die nog steeds gaande is. U raadt het al: onze beide
fratelli di Carpati, Toon en Japi. Negen rennertjes zijn na een
duizelingwekkende afdaling inmiddels teruggekeerd op de camping in Prato.
Één rennertje daarentegen is zich in tegenovergestelde richting naar
boven aan het vechten, ons aller Japi, klassementleider en
geletruidrager, maar voor hoe lang nog? Bij het opstaan vanochtend
stonden de Van Zweeden snoetjes strak. De inzet was duidelijk: het
verschil tussen beide heren in het klassement was dusdanig gering dat de
sterkste van de twee in de slotetappe meteen ook eindwinnaar van de hele
week zou zijn. |
|
 |
|
| Toon wist het, Japi wist het. Strakke gezichten
derhalve ook bij de start van de tijdrit, aan de rand van Prato, tegen
de klok van drieën vanmiddag. Toon gaat er vol op de pedalen vandoor,
drie minuten later gevolgd door een zonodig nog furieuzere Japi. Maar
ach, furie der furies… na amper twee kilometer sloeg het noodlot wederom
toe voor onze geplaagde geletruidrager: evenals afgelopen dinsdag trapt
hij zijn derailleur aan gort. Roemloze aftocht in de volgwagen, fietsje
achterin gesmeten, tussen vier wielen naar de top, hoe anders had hij
zich dat voorgesteld. Abandon, dramatiek van de hoogste plank.
Ondertussen rost de nog in onwetendheid verkerende Toon – tot dan toe
Stelvio recordhouder met 1:49:08 - zich door de 48 haarspelden heen naar
een fabelachtige nieuwe tijd van 1:44:27. Verpulveren, zo heet dat
geloof ik. Verbijstering bij alle pelotongenoten en volgers op de top:
zoveel heroïek en dramatiek bij elkaar, het past nauwelijks tussen de
oren. En dan die prangende vraag: wat zou Japi hebben gereden als … Ja,
als …. Die vraag moet te prangend zijn geweest. Opeens valt het besluit:
zo kan het niet, Japi moet dat ding ook rijden. Maar op welke fiets dan?
Dàt antwoord is niet moeilijk: die van z’n broertje natuurlijk! |
|
 |
|
En zo kan het gebeuren dat Hare Koninklijke Hoogheid de
Stelvio binnen een tijdsbestek van een paar uur twee keer door hetzelfde
Bontekoetje wordt bestegen, met daarop bovendien - voor de
buitenstaander die Zij is – twee nauwelijks van elkaar te onderscheiden
rennertjes. Ze moet er niet veel van begrepen hebben, onze Oude Dame. En
nu zitten we hier met z’n allen te wachten op een telefoontje van Moto
Un, met het verlossende bericht, Japi’s tijd. En laat dat berichtje nu
net binnenkomen. 1:51:11, een verbetering van zijn persoonlijk record,
ook hij, maar niet genoeg om het geel te behouden. Niettemin: gevochten
als een leeuw, chapeau, complimenti. Maar nu verder:
Dames en heren, signora e signori, de winnaar van de
2005 STTP Zomerkoers is: signore Toon (Tomatito) van Zweeden, onze
nieuwe Duce dello Dolomiti! Hulde, laat de champagnekurken knallen! |
|
Tijdgebrek noopt mij er helaas toe de verdere
bespreking van de koers vandaag te laten voor wat zij is. Maar neemt u
van mij aan: de rennertjes zijn allen in blakende vorm boven gekomen, en
meerdere persoonlijke records zijn daarbij gesneuveld. Wat dat allemaal
voor het eindklassement heeft opgeleverd kunt u lezen in het overzicht
aan het eind van dit verslag.
Staat u mij toe thans over te gaan tot de slotceremonie van onze
Dolomitiweek: het uitreiken van de truien, te beginnen uiteraard met het
geel. |
|
| Maar liefst drie gele truien zijn er te verdelen
vandaag. De eerste gaat – ere wie ere toekomt - naar ons aller Il Nero,
de renner tegen wie het dit jaar geen rijden was, omdat hij ons nog vóór
er ook maar een meter was afgelegd in de zomerkoers al op een
onoverbrugbare achterstand had gezet. Nero kreeg aan het begin van dit
jaar door de Grote Geletruidrager de zwaarste feuille de route van ons
allemaal uitgereikt, en heeft die inmiddels op onnavolgbare wijze tot
een goed einde gebracht. Babbelend en schaterend alsof er helemaal niets
gebeurd was meldde de Zwarte uit Stompetoren zich afgelopen woensdag
weer bij het peloton, onder het door Calmo onnavolgbaar geformuleerde
motto: “geen Italië, da’s genitaliën”. Aan zijn rijkelijk gevulde
prijzenkast van 2005 heeft Nero inmiddels ook de Ofenpass en de Stelvio
toegevoegd. Een ansicht van laatstgenoemde Hoogheid is inmiddels
onderweg naar het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis en het Antoni van
Leeuwenhoek. Jelle, jongen, grote klasse!!! En nu Lance achterna. |
|
 |
|
Voor het omhangen van de andere twee gele tricots hoef
ik hoegenaamd geen moeite te doen. Ze worden mij reeds uit handen gerukt
door “le due fratelli di Carpati”, Japi en Toon, de gebroeders Grrrr… en
Grrrr…. Pas in 2001 toegelaten en nu reeds behorend tot de
onvermijdelijkheden van het peloton. De gele trui is geconfisqueerd en
verworden tot familiebezit, waarop onvervreemdbare rechten lijken te
gelden. Lustig wisselt het tricootje van schouders, ook deze week, maar
het zijn wel steeds dezelfde, en wij kijken ernaar, de geslagenen, op
gepaste afstand. Hoogst zelden slechts komt het voor dat zij geen trek
hebben in het geel. Zoals Toon afgelopen dinsdagavond toen hij, als
gevolg van Japi’s betreurenswaardige derailleurincident, krachtens de
hardvochtige bepalingen van het STTP-regelement en zeer tegen zijn zin
een gele trui kreeg omgehangen die eigenlijk aan zijn broertje
toebehoorde. (Noot van de redactie: wordt het niet eens tijd dat het
STTP klassement wordt vervangen door de HHEZ rangschikking: “hoe het
eigenlijk zit”? Reageren? Surf dan naar
www.ikbenhetnieteensmetMotoUn.nl, de site van de groeiende
tegenbeweging). Gelukkig is het weeffoutje in het koersregelement
inmiddels geheel rechtgezet, eerst door de gedupeerde zelf, en
vervolgens weer door zijn jongere broertje. En zo prijkt aan het eind
van onze koers het tricootje waarschijnlijk dan toch om de schouders en
torso waar het dit jaar het meest thuishoort: Van Zweeden A., onze enige
en echte Duce dello Dolomiti DueMilleCincue.
Niettemin, toch twéé gele truien voor deze heren. Waarom, hoor ik u
vragen? Omdat we hier te maken hebben met “two of a kind”,
tegelijkertijd eeneiïge tweeling en tweeëiïge eenling, zoals de Snok dat
eerder in deze rubriek zo kernachtig samenvatte. |
|
 |
|
U had ze bezig
moeten zien de afgelopen dagen, deze dubbele stoomwals: eminent
koersinzicht, van achteruit startend de nog wat tegenspartelende meute
oprollend met krachtige pedaaltred, om dan vervolgens aan elkaars bord
te beginnen. Respectloos aangeduid als “het Probleem Van Zweeden”, maar
stiekem een lichtend voorbeeld voor ieder lid van het peloton, als zij
‘s avonds in hun tentjes liggen bij te komen van de zoveelste
orenwasserij. De fratelli als eindstadium (eindmorene?) in de evolutie
van ciclysta levitanosa levitanosa. Treffender kon deze voorbeeldfunctie
niet worden uitgedrukt dan door onze koersdirecteur zelf, Monsieur
Levitan, toen hij afgelopen maandag op de Fedaia een dagoverwinninkje
mocht meepakken en zijn victorie omlijstte met een triomfantelijk “Ich
bin ein Von Zweeden”! Dubbel geel derhalve voor deze heren, en nu zand
erover. Genoeg veren in de kont. Meine Herrschaften, u zijt bedankt, en
tot volgend jaar. |
|
| Landen wij aan bij Faustino, Jorgito, Luigi, de Vlo en
de Snok, sinds jaar en dag noest arbeidende vaste waarden in het
peloton. Voor hen liggen respectievelijk klaar de roodwitte
bolletjestrui, de bambino trui, de ijzeren trui, de blauwwit-oranje trui
en de guide-Michelin trois-étoiles trui. |
|
| De bolletjes-trui is ook dit jaar weer voor de Adelaar
van Halsteren, ons aller Faustino, nog steeds de onovertroffen stilist
wanneer het hooggebergte in zicht komt. Als eerste gaf hij ons deze week
een glimpje hoop dat het Van Zweeden probleem op termijn wellicht niet
zo onoplosbaar is als het thans lijkt. Zijn overwinning zondagmiddag op
de Valparola was van een oogstrelende schoonheid, Federico Bahamontes in
het kwadraat. En uit het uitblijven van de tachtig decibels
overwinningskreet mag afgeleid worden dat er inmiddels bij onze
sympathieke Brabander enige gewenning begint te ontstaan, hetgeen als
een gunstig voorteken kan worden gezien, althans uit niet-Van Zweeden
oogpunt. |
|
 |
|
 |
|
De Bambino-trui is door de jury aan Jorgito toegekend.
Niet alleen hebben we hier de meest trotse vader uit het peloton, die
met zijn bambino-Nino foto’s deze week menig rennershart heeft doen
smelten. Maar ook is hij zelf een van jonge honden van de meute, met
derhalve nog de grootste toekomst als renner. Voeg daarbij de meest
rijkelijk gevulde toilettas van de hele camping en u zult begrijpen: we
gaan nog veel mooie dingen van Jorgito vernemen in de komende jaren,
zeker nu hij ook de kunst van het doseren machtig is geworden. Na een te
kort voorseizoen deed hij het deze editie wijselijk wat rustiger aan.
Hulde hiervoor Jorgito, maar wij laten ons uiteraard geen zand in de
ogen strooien. |
|
| De ijzeren trui gaat naar Luigi, onze onverstoorbare
Utrechtenaar die die – zoals vriendin AnneMarie (Tinus) ons toemailde –
“als laatste bij de tent, zijn (en haar!) grenzen het beste kent”!
IJzer, omdat we hier te maken hebben met de meest geharnaste renner uit
ons midden. Hoe kan het ook anders, als je opgegroeid bent als de
jongste telg uit de roemruchte Mascini-dynastie. Al is de tijd van de
dagelijkse broedertwisten rond de familiedis voorbij, ook tijdens onze
koersweek in de Dolomiti kreeg onze Luigi te maken met enig vijandelijk
vuur uit verwachtte hoek. Iedere mogelijke aandrang tot digitale
lijkenpikkerij uit het Beloofde Land door grand-frère Francesco (beter
bekend als De Gier) wist hij middels het dagverslag van zaterdag op
voorhand onschadelijk te maken. Een knap staaltje preventief ruimen, zo
dunkt mij. En tijdens de tijdrit op de Ofenpass gisteren liet hij
schuimbekkend zien ook fratello Roberto de baas te kunnen. De
voornaamste reden voor het toekennen van de ijzeren trui aan Luigi is
echter gelegen in het sterretje dat u in het eindklassement achter
Luigi’s naam zult aantreffen. Minuscuul als het is geeft het aan dat de
betreffende renner de hele kruisweg aan cols heeft afgewerkt. In ons
gezelschap van steeds vaker passende renners voorwaar geen geringe
prestatie. Waarvoor hulde! |
|
 |
|
 |
|
Voor de blauwwit-oranje trui kan er slechts één
genomineerde zijn: onze onvolprezen Vlo. Trouwe lezers van de STTP-site
weten meteen waarom. Het betreft hier de steunkleuren van het STTP
circus, en dus ook van de schitterende galatent die daarbij hoort. Een
prachtig staaltje art-nouveau après la lettre dat, nu het sinds
eergisteren getooid is met een frivolen parasolletje, niet zou misstaan
in de lommerrijke dreven van het Parijse Jardin du Luxembourg. Twee jaar
geleden bestond dit wonder van de menselijke scheppingsdrang nog niet.
Het is sindsdien ontstaan in … jawel … de welig bestekelde hersenpan van
onze Vlo, en daarna op onnavolgbare wijze tot werkelijkheid gebracht
door hem en de hierna nog te behandelen Moto Un. Daarna volgde nog een
half dozijn andere adembenemende applicaties waarover u inmiddels
dagelijks in bloemrijke bewoordingen uitleg wordt verschaft, uiteraard
door niemand minder dan de Schepper zelf. Dat bij al deze zegenrijke
arbeid het fietsen er een beetje bij inschiet zal u niet verbazen en het
zij de Vlo vergeven. Maar de blauwwit-oranje trui komt hem meer dan geen
ander toe. |
|
| Zonder de andere kookkunstenaars in het peloton tekort
te willen doen: de guide-Michelin trois-étoiles trui ligt te wachten op
de enige échte Grand-Maître Cuisinier, de Snok. Een flitsende carrière
als chefkok van de Ritz zou in het verschiet liggen, ware het niet dat
de man in kwestie ook nog bedreven is in een ruime reeks van andere
disciplines, zoals daar zijn – en niet in het minst - het uitzetten van
fietsroutes, het herstellen van rijwielen, en het vervolgens slopen van
de dankbare bezitters ervan. Zo kan het gebeuren dat dezelfde machtige
torso waarachter je overdag nog hebt zitten te sterven tegen veertig in
het uur zich ‘s avonds troostrijk met een driesterren bordje
“tagliatelle carbonare al salmone e con insalate di paese” over je heen
buigt. Ook deze week hebben we alle genoemde registers van onze Snok
weer mogen meemaken, waarvoor mille grazie e complimenti. Snok, draag je
trui met ere, hij komt je helemaal toe. |
|
 |
|
 |
|
Komen we toe aan grote Jaap, Il Animale, het Grote
Dier, geestelijk mentor van de Sectie Amsterdam. Staat u mij toe een
meer dan gemiddelde alinea aan hem te wijden, aangezien ik de afgelopen
week zo vaak – meer dan ooit voorheen – in zijn zalvende gezelschap
mocht vertoeven, of het nu was per fiets, op de flanken van de ons
voorgeschotelde cols, in de bus, tijdens de verplaatsingsdag, of aan het
schaakbord, achter de 64 velden. Voor Jaap heb ik de witte trui
klaarliggen. Niet het wit van het jongerenklassement, want dat is hij
met zijn roemruchte koersverleden al lang en breed ontstegen. Maar wit
als de oerkleur, waaruit alle andere voortkomen, de kleur van de stille
kracht, van het alomvattende, peilloze Al. Geen renner is meer op zijn
plaats dan Il Animale in de omgeving waarin wij de afgelopen week hebben
vertoefd, de imposante bergen waar wij als nietige stervelingen uit het
laagland op twee wieltjes doorheen kruipen, de bergen die er altijd
waren en er altijd zullen zijn. Grillig gesteente, van duizenden jaren
oud, en met nog duizenden te gaan. In dit kosmische décor gaat hij
naadloos op, ons Grote Dier, als een tyrannosaurus rex die zichzelf voor
uitsterven heeft weten te behoeden. Brinta heeft hij niet nodig, daar is
hij als kind ingevallen. |
|
| Rust en kracht straalt hij uit, handen als
kolenschoppen losjes aan de schaakstukken en op het stuur, van de fiets
én de bus. Een vleesgeworden Zen-goeroe uit lang vervlogen tijden, de
onthaasting in persoon. Het prachtigste staaltje daarvan mocht ik deze
week woensdag meemaken, tijdens de verplaatsingsdag. Het was een lange
hete rit in de afgeladen bus, met twee cols op het menu. Op een daarvan
raakten wij achter een vrachtwagen verzeild vol grind en zand, die zich
spuwend van zwarte rook met veertig per uur tegen de helling ophees. Een
onneembaar obstakel, met nog ontelbare haarspelden voor de boeg, en in
de achteruitkijkspiegel een lang lint van vermoedelijk schuimbekkende
Italiaanse automobilisti. Stoïcijns schakelde het Grote Dier terug naar
de tweede versnelling, nestelde zich wat dieper in zijn zitting, en
begon kalm te peuzelen aan de enorme homp brood die hij die ochtend bij
het ontbijt had weten te bemachtigen. Na ongeveer twintig minuten – het
brood was inmiddels langzaam tussen de machtig malende kaken verdwenen –
schakelde hij nog eens op, aarzelde even, overzag het slagveld voor en
achter ons als een veldheer uit antieke tijden, schakelde terug in de
twee, en sprak met zijn diepe bas de onnavolgbare woorden: “Ik geloof
dat we er niet langskomen”. Jaap, mijn grote voorbeeld en opponent van
deze week: ik heb van je genoten. Draag de witte trui met trots! |
|
 |
|
Komen we aan bij Monsieur Conscience. Gerrit, voor jou
had ik de groene trui in gedachten. Groen, de kleur van het leven, van
alles wat groeit en bloeit. De enige renner onder ons die het
eindstadium van de cyclista levitanosa levitanosa reeds gepasseerd is en
die tijdens een week in de bergen doet wat een mens eigenlijk zou moeten
doen: stilstaan, opgaan in je omgeving, en vooral: KIJKEN. Afgelopen
dinsdag, tijdens een door mijzelf ingelaste rustdag, smaakte ik met
Jorgito en Grote Jaap het genoegen door Gerrit meegevoerd te worden over
de alpenweiden op de top van de Passo Giau. Daar ben ik ingewijd in de
geheimen van de vanille-orchis, de berggamander, het alpenroosje, de
steenbreek, de gentiaan, de rolklaver, het knikkend nagelkruid, de
klokjesrapunsel, de vlozegge, het havikskruid etc. etc. Gerrit jongen,
bedankt, de groene trui komt jou geheel en al toe. |
|
| Dan met 150 km/uur door naar Moto Un, onze despotische
wedstrijdleider die het fietsgebeuren met harde hand regeert, en het
STTP-regelement dagelijks naar eigen inzicht en op gepast autoritaire
wijze van nieuwe bepalingen voorziet. Een roze truitje ligt voor hem
klaar. Niet het leiderstenue uit de Giro d’Italia, al zijn we toevallig
wel in dat land verzeild geraakt, maar de kleur van de zachtheid, het
vrouwelijke, het “unbeschreiblich weiblich”. Een ultieme poging de man
wat milder te stemmen, niet alleen tegenover het door hem verbaal
gegeselde rennersveld, maar ook en vooral ten aanzien van het andere
geslacht. Ik verwijs naar het Moto Un citaat van afgelopen dinsdag, dat
inmiddels met stip binnen schijnt te zijn gekomen als penis-hatemail
trigger in de ingezonden-brieven rubriek van Opzij. Overigens kan gemeld
worden dat met de aankomst – hedenmiddag – van zijn geliefde Birte de
aaibaarheid van de man in kwestie exponentieel is toegenomen. Zo ziet u
maar: als vrouwen ergens aanzitten, dan komt het meestal weer helemaal
goed, ook met Moto Un. Als ie niet oppast gaan we met z’n allen nog eens
écht van ‘m houden. |
|
 |
|
 |
|
Blijft er nog één trui over op mijn stapeltje, en die
is voor Monsieur Levitan, ons aller koersdirecteur, de inspirator en
organisator van al het moois waarin wij deze week weer hebben mogen
vertoeven. Hem komt slechts één trui toe: de regenboogtrui. Het tenue
dat alleen échte wereldkampioenen mogen dragen, en dat bovendien alle
hierboven genoemde kleuren in zich verenigt. Symbolischer kan het niet.
Dave jongen, wat moet je deze week weer hebben genoten, en wat hebben
wij weer van jou genoten, niet alleen je schitterende herrijzing op de
fiets, maar ook al het andere dat je ons geeft. Mille grazie, dirretore. |
|
| Dan is het nu tijd om af te slui… Hela hola? Hoe
bedoelt u, hela hola? Ben ik iemand vergeten in mijn truienuitdelerij?
Och jee, dacht ik er ongezien mee weg te komen. Mezelf, oja, nu u dat zo
zegt!… Nou vooruit dan. De Cinquantedeux hoeft dit jaar geen trui, want
die staat al in zijn hemd, als meest overschatte renner. Drie dozijn
vragen heb ik deze week uit allerlei hoeken op me afgevuurd gekregen. De
koning van de Ardenner molshopen sneuvelt in het hooggebergte. Qué
passa? De tol waarschijnlijk van een seizoen van 45 trainingsweken, 32
voor de marathon van Rotterdam, 13 als voorbereiding op het
STTP-gebeuren. Het lichaam gaf aan het begin van de week een niet mis te
verstaan signaal: genoeg omeletten gebakken, de eieren zijn op. Rest mij
slechts verontschuldigingen te maken aan alle gedupeerden wier
pronostiek ik op grandioze wijze naar de filistijnen heb geholpen.
Mocht u er temidden van de rokende puinhopen er mentaal niet meer
uitkomen, dan is er altijd nog de stichting Correlatie te Utrecht,
waarvan het telefoonnummer mij helaas niet meteen te binnen wil schieten. |
|
 |
|
| Wat mijn eigen gemoedsrust betreft: na een paar woelige dagen
heb ik mij bij het onvermijdelijke neergelegd. Even een paar weekjes
rust voor het vermoeide lijf, waarna eind augustus het hardloopseizoen
weer begint. En dan mij volgend jaar gewoon weer melden in onze
koersgelederen, niet meer als favoriet maar als dark horse, outsider zo
u wilt, bijvoorbeeld door in de Waalse Pijl 2006 wat minder gulzig te
zijn en een molshoopje of twee te laten lopen. |
|
Cari amici, uit de hiernaast gelegen Kampe(e)rman
klinkt de bekende kreet: mangiare!!! Ik ga er een eind aan breien en mij
wederom in het warme bad van mijn fietsvrienden storten, waar het zo
heerlijk toeven is. Een warme groet uit Italia, en arrivederci tot
volgend jaar!
Gruppenführer Hermans, alias signore di Matteo met die lange achternaam. |
|
|
|
Naschrift van Il Nero
Dank Levitan. Jij hebt mijn come-back, waar ik 3 maanden van heb liggen
dromen, mogelijk gemaakt. Dank voor weer een week waar strijd op de
fiets samengaat met vriendschap van een wel heel bijzonder gezelschap
van renners. Jij, en die heren renners hebben mij door 3 moeilijke
maanden gesleept en zo laten zien dat fietsmaten ook fietsvrienden
kunnen zijn. Mijn geest en lichaam zijn nu weer klaar voor het echte
werk en met trots nodig ik de ploeg, namens de sectie Amsterdam, dan ook
uit voor de kroon van het seizoen: DE IJSSELMEER RONDE. En na de winter
zal ik weer als vanouds stoempen en rammen, zo hard dat diezelfde
fietsvrienden gewoon weer fietsmaten zullen zijn. En dan is alles weer
zoals het was. |
|
 |
|
|
|
 |
|
Jullie lachen vaak ergens om
Meestal weet ik niet waarom
Maar ik luister wel mee
Bijvoorbeeld bij het voorlezen van de site, verteld door Corné
Corné leest goed voor
Ik hoor het in mijn oor.
|
|
|
Column: De accessoire van de dag: Paraplu |
|
De Kampeerman is af
Dat was nou
juist het idee achter de vernieuwde Kampeerman: In de bergen kunnen
weersomstandigheden zeer wisselend zijn en dus wilden we een tent die
daaraan eenvoudig en snel is aan te passen. Veel beter dan de hele
santekraam naar buiten verhuizen als het warm is en dan 's avonds als
het koud wordt alles weer naar binnen, zoals we dat jaren hebben gedaan.
Voor de VerhuisVlo iets om z'n hart aan op te halen maar voor de VéloVlo
een doorn in het oog.
Maar wat bleek vorig jaar tijdens de eerste hete dag in St Jean de
Mauriënne? Dat de hete lucht onder het dak bleef steken en er eigenlijk
alleen zittend aan de maaltijd gewerkt kon worden. Een cruciale fout,
die verholpen moest worden. Het team Aart, Vlo en Birte zijn trots en
blij u de oplossing uit de doeken te kunnen doen. Zag u eerder deze week
voor het eerst in uw leven een geavanceerde middenstaander in de
middent, nu stellen we u voor aan de luchtopening met muskietengaas,
omrand door een kraag en afgedekt door een volledig opvouwbare paraplu.
Dankzij de applicatie aan de middenstaander kan de laatste tot op het
dak worden neergelaten om bijvoorbeeld het Hondenweer van Selva buiten
te houden, en vervolgens in een handomdraai worden opgetild om de hete
lucht naar buiten te laten. Nooit eerder op een camping vertoond en nu
in volle glorie live te zien in Prato.
En nu hebben we geen tijd meer want we gaan met dertien mannen onze
Birte in de bloemen zetten. Ze heeft het verdiend. Voor meer dan een
STTPweek aan hoogtemeters gingen -per naaimachien ipv per fiets- door
haar vaardige handen. Probeer het niet thuis: 340 grams Ten Cate
tentdoek verstevigd met met katoenband en dan die ritsen en zomen en
gebroken naalden en dat in aantallen vierkante meters die niet eens op
de woonkamervloer passen. Laat staan op uw naaitafeltje. |
|
| Van alle bezoekers die we in de Kampeerman hebben verwelkomd was er
nog nooit een die al voor haar aankomst 18 bergen werk heeft verzet.
Daarom reiken we haar vandaag de enige echte STTP-cap uit. Gemodelleerd
naar de Kampeerman en voorzien van logo, vlag en initialen. In opgewekte
daapsheid door de Vlo gehuisvlijt. |
|
|
|
 |
|
Dank aan de van Zweedens en aan Freek, die bereidheid waren hun
trainingsprogramma herhaaldelijk te onderbreken om dagenlang in Delft te
komen helpen. Dank aan Moto 1 voor zoveel meer dan de VerstelVlo zich
ooit aan goede leiding had kunnen wensen en dank aan Birte die heeft
laten zien wat het voor mensen kan betekenen als je zonder enige druk of
verplichting zomaar belangeloos en met bakken tegelijk je vrije tijd en
je vaardigheden weggeeft. Voor een beginnende VervaardigVlo werkelijk
inspirerend allemaal. Benieuwd wat de VervolgVlo ervan vindt...
Tot volgend jaar,
VooruitVlo
|
|
| Eindklassement en uitslag van de etappe van vandaag |
| Klassement |
Passo di Stélvio |
| # |
Renner |
|
Sttp |
Totale tijd |
# |
Tijd |
Hm/u |
Km/u |
|
0 |
Il Nero |
|
0,00 |
5:08:37 |
0 |
2:54:00 |
634,5 |
8,6 |
|
1 |
Toon |
* |
1,92 |
12:02:16 |
1 |
1:44:27 |
1057,0 |
14,4 |
|
2 |
Japi |
* |
2,01 |
12:17:28 |
2 |
1:51:11 |
993,0 |
13,5 |
|
3 |
Monsieur Lévitan |
* |
3,07 |
12:21:03 |
4 |
1:54:45 |
962,1 |
13,1 |
|
4 |
Il Faustino |
|
3,99 |
12:12:06 |
3 |
1:52:29 |
981,5 |
13,3 |
|
5 |
Il Animale |
|
5,23 |
10:27:25 |
5 |
1:58:00 |
935,6 |
12,7 |
|
6 |
De Snok |
* |
5,69 |
13:08:49 |
6 |
1:58:05 |
934,9 |
12,7 |
|
7 |
Le Cinquantedeux |
|
5,86 |
11:18:29 |
7 |
2:08:16 |
860,7 |
11,7 |
|
8 |
Jorge |
|
8,00 |
10:13:50 |
8 |
2:11:34 |
839,1 |
11,4 |
|
9 |
De Vlo |
|
8,05 |
7:51:46 |
9 |
2:21:18 |
781,3 |
10,6 |
|
10 |
Luigi |
* |
8,68 |
15:44:22 |
10 |
2:34:09 |
716,2 |
9,7 |
|
De renners met een * achter hun naam hebben aan alle
beklimmingen meegedaan |
|
|
|
|
|
