|
|
|
Dinsdag 18 juli 2006En attendant le plaisir. Door Le Cinquantedeux. |
 |
|
Signora e signori amice di cyclisti ollandese, buona sera!
De eer om het verslag over de rustdag te schrijven valt dit jaar toe aan uw renner in
ruste. Het zal dan ook geen verwondering wekken dat de paragrafen die uit zijn pen vloeien
in het teken staan van het genoegen. Diegenen onder u die likkebaardend zitten te wachten
op hun dagelijkse portie stoempen, zweet en snot kunnen het onderstaande gevoeglijk
overslaan. Hen verwijs ik naar het dagverslag van morgen, als we bij 37 graden (in de
schaduw) weer zo'n lelijke mooie kuitenbijter over gejaagd worden. Met bepakking
bovendien, want we gaan verkassen naar een ander oord. Maar dit terzijde. Het genoegen
dus. |
|
| Het genoegen van de zomerkoers begint voor uw verslaggever altijd
ruimschoots tevoren. Dat wil zeggen, mits de bestemming gelegen is in "la douce
France". Hola, hoor ik Aart al protesteren, u bedoelt het land van kadavervreters en
petits branleurs. Echter, ook hij gedijt weer prima dit jaar, en het is hier ook meer
Catalonië dan Frankrijk. Maar allez, we dwalen af. Terug naar het genoegen. |
|
 |
|
| Als de hogere
machten hebben besloten dat Frankrijk ons strijdtoneel wordt, dan gaat medio mei steevast
de telefoon in huize Matteo. Ici monsieur Lévitan: of ik alvast maar twee campings wil
reserveren. Al weken heb ik ernaar uitgezien. Het grote verleiden kan weer beginnen. Met
minstens tien Franse zomerkoersen sinds mijn aantreden in 1991 ben ik inmiddels een
aardige telefonische Don Juan geworden. Nu er vandaag toch niet over koersen ge-o-h'd kan
worden wil ik uit mijn truckendoos wel een paar praktische tips en wenken met u delen.
Wellicht dat u er uw voordeel mee kunt doen. En als u zich niet geroepen voelt, dan hou ik
mij uiteraard altijd aanbevolen voor een extra pleziertje. Hör zu. |
|
 |
|
De verleiding begint op het taalkundige vlak. Zoals u weet wordt het
schone land waar wij dit jaar weer mogen vertoeven nog steeds bevolkt door een niet
onaanzienlijk aantal "nostalgiques du Grand Empire"; veelal wereldvreemde lieden
die verstokt de mening zijn toegedaan dat "la patrie de Voltaire, de Gaulle (et
Zizou)" er nog steeds toe doet op het wereldtoneel, en dat de taal van de trotse
nazaten van Asterix en Obelix zoniet de mooiste dan toch wel de belangrijkste ter wereld
is. Tip één bij het reserveren van een Franse camping is dan ook: laat de
"responsable du camping" nadat de verbinding tot stand is gekomen gelijk bij de
eerste zin weten dat u vanuit het buitenland belt. "Ici monsieur Hermans, je
téléphone des Pays-Bas". Extra puntje gescoord: geen Duitser, Brittanique, geen
"(Amé)Ricain", maar een ingezetene van dat kleine landje waar een mens toch
eigenlijk meelij zou moeten hebben. Vervolgens is het zaak om gramaticaal gezien 80%
correct Frans te spreken, echter minstens twee keer langzamer dan u feitelijk zou kunnen,
en met een zwaar Nederlands accent ("aaveej voe du theej?"), zonder dat dit
echter het begrip aan de andere kant tezeer in gevaar brengt. |
|
| Het aldus amechtig geproduceerde gebrabbel heeft slechts één functie:
aandoenlijkheid overbrengen bij de nietsvermoedende gesprekspartner. Ach, zie hier nu toch
die nederige buitenlander, de inspanning die hij zich getroost om "la langue de ma
patrie" te spreken. En zie hoever hij het reeds heeft gebracht, na vermoedelijk
jarenlang ploeteren op zijn zolderkamertje in "Le Guide du Français pour
Dummies" en aanverwante geschriften. Een optimale voedingsbodem is gelegd voor het
succesvol afwikkelen van de voorgenomen boeking... |
|
 |
|
| De paringsdans wordt vervolgd met twee - wellicht doorzichtige maar daardoor niet minder
kansrijke - trucjes. Vanaf begin mei wordt de receptie van Franse campings veelal bevolkt
door malse jongelingen of deernkes die in afwachting van het komende studiejaar alvast een
centje bij willen verdienen. Nu is het zaak om het leeftijdsverschil vanaf zin één weg
te poetsen met een steevast volgehouden "monsieur" of "madame" (let
wel: vooral géén mademoiselle). Tweede tip: laat ook zo snel blijken dat het hier geen
gewoon zootje kampeerders betreft, maar "un groupe de quinze cyclistes". Ieder
jaar tel ik Aart daarbij ook mee. Hoe groter het aantal hoe indrukwekkender, in dit land
waar mensen die hun baguette om de hoek per fiets gaan halen al begroet worden met een
ongelovig "mais vous êtes un sportif, monsieur". Ieder jaar tref ik weer
hetzelfde ongeloof, aan de andere kant van de lijn. En wat Aart betreft, het zal je maar
gebeuren dat iets ineens weer op zo'n "kl...fiets" gaat zitten. |
|
 |
|
Eigenlijk kan er vanaf dat moment al niets meer mis gaan. Maar zoals in
de beste banketbakkerij verdient ook deze bruiloftstaart nog een toefje slagroom. En wel
aldus. Dring na het afwikkelen van de boeking altijd aan op een schriftelijke bevestiging,
ook al wordt die aan de andere kant van de lijn - na alle stroopsmeerderij - als
"vraiment pas nécessaire" afgedaan. Deze "confirmation de
réservation" - tegenwoordig per "courrier électronique" - vormt namelijk
de ultieme finishing touch. En verschaft daarnaast de gelegenheid om de ooit zo
stomvervelende colleges "expression écrite" van de KU Nijmegen nog eens in de
praktijk te brengen. En om "en passant" nog eens zo'n worst van een volzin te
draaien waarvan Victor Hugo zich in zijn graf zou omkeren. Het orgasme luidde dit jaar
aldus: "En attendant le plaisir de savourer les délices pyrénéens offerts par
votre camping, je vous prie, chère Madame, de bien vouloir agréer l'expression des mes
sentiments sportivement distingués". Wederom heeft een schone campingreservering het
licht gezien. Ik dank u.
Maar de rustdag nu?, hoor ik u vragen. |
|
Welnu, de rustdag kende ook dit jaar weer vele genoegens. En dan niet alleen omdat na drie
dagen bloed, zweet en tranen een rennershand snel gevuld is. Al geef ik grif toe, het
hélpt wel, eens een keertje géén brinta, gestudder en feuilles de route aan het
ontbijt. Vanochtend hadden we overigens wel een voorval dat onze ouwe koersdirecteur -
áls hij al zijn tent uit was - tot nadenken moet hebben gestemd. Waar we er op een
gemiddelde koersdag niet in slagen de Kampeerman vóór half twaalf te verlaten, glipten
deze morgen vier onverlaten al vóór achten onder de slagboom van de camping door: Arno,
Animale, Conscience en Anouk, die als eerste damesmeisje het gewaagd heeft zich een hele
week in onze exclusieve heerensociëteit te mengen (jaja, de gendermainstreaming heeft
zijn intrede gedaan, ook wij ontsnappen niet aan de tand des tijds). Het doel van deze
ontijdige ontsnapping: de boorden van de Têt, een lieflijk kabbelend bergstroompje een
paar kilometer verderop, waar ons kwartet natuurvorsers het hart wederom kon ophalen aan
het blauwgeribbelde pijnboommeesje, de viervleugelige moeras-rapunzels en andere
geleedpotigen. Het zal allemaal wel, maar toch geeft het te denken: voor een dagsken
Levitan over de cols zijn ze nauwelijks de slaapzak uit te branden. Of is het dan toch
écht zo dat het ultieme genot erin bestaat om pas tegen tweeën, in de volle zon, op het
heetst van een windstille dag tegen zo'n helling van 10% op te knoerten? Hoezo "only
mad dogs and Englishmen go out in the blazing midday-sun"?
Maar genoten hebben ze, onze vier ontsnappers van het eerste uur. |
|
| Zelf zat ik overigens ook in een schone waaier vandaag, samen met Levitan, Calmo, de Gier
en zoonlief Julien. Na alle aardse wereldlijkheden van de afgelopen dagen zochten wij het
vandaag in het verhevene en in middeleeuwse devotie. De twee prachtige romaanse kloosters
waaraan we gisteren zo respectloos voorbij rosten werden alsnog aangedaan. Waarvan het
bezoek aan l'abbaye Saint Martin du Canigou ons nog lang zal heugen (bedankt voor de tip,
Pantaloni!). Alleen te bereiken met een klauterpartij van de buitencategorie, over en
langs enorme rotsblokken. En dan de overweldigende stilte van de abdij, nietig neergevlijd
temidden van die puntige Pyreneeënreuzen. De afdaling daarna, terug in de hektiek van
2006, de aankomst van de Touretappe op Alpe d'Huez, live bekeken in zo'n Bar-Tabac-PMU
waarvan Frankrijk er tienduizenden kent, met de geur van zware Gauloises, en van die
morsige alpinopetjes op de krukken aan de bar. |
|
 |
|
 |
|
En het genoegen zet zich voort terwijl ik dit verslag zit te tikken, op
het terras van een plaatselijk "spécialités du pays" restaurant in Prades. Op
het dorpspleintje voor me streelt de ondergaande zon de platanen, het Catalaanse kerkje en
de andere tien kroegjes met zijn rose-paarse licht. De rouge, rosé en blanc vloeien
rijkelijk en maken onze tongen nog wat losser. Pure poëzie is het weer, ons weeksken
Levitan. |
|
| En zo kom ik bij mijn laatste genoegen, voordat ook ik mij aan het voorgerecht
zet. Dat genoegen heeft te maken met 30 mei, toen ik voor het laatst bij Jelle was, en we
het hadden over alle zomerkoersen die nog zouden komen, te beginnen met die éne waar we
tot het laatst van dachten dat hij er gewoon bij zou zijn. Mijn grootste genoegen deze
week is dat ik iedere dag opnieuw weer merk dat wat ik toen in Stompetoren tegen hem zei
precies klopt. Dat hij er gewoon nog is. |
|
 |
|
 |
|
Niet alleen met die schitterende foto van hem, die we nu in de tent
hebben hangen. Maar ook de anekdotes die we elkaar vertellen, het "vuile zwarte"
dat weerklinkt bij het heffen van de Boulard, en vooral de momenten waarop ik gewoon vóel
dat ie aan het meekijken is, zoals nu, daarginds over die bergkam voor me, waar de zon
zojuist achter verdwenen is.
Jelle, Monique en alle fietsvrienden en pelotonvolgers, een hartelijke groet van,
Signore di Matteo di Cincuante Due della bellissima biciglietta di campionissimo Merckx. |
|
Wisecrack van de dag
Vijf rennertjes willen op de rustdag met de Volvo een poging gaan wagen in te treden in
het roemruchte middeleeuwse klooster van St Martin du Canigou. Helaas, helaas, de bezitter
van het Zweedse bakbeest, Japi, is een boodschapje doen in het dorp, met de autosleutels
op zak. Waar vinden we Japi, is de vraag. "Dat kan maar op drie plekken zijn: in
een zaak waar ze óf Gauloises, óf Boulard, óf derailleurs verkopen". |
|
| Klassement na en uitslagen van de etappe van vandaag |
| Geen wijzigingen |
|
|
|
|
|
