Aan onze trouwe en hartstochtelijke volgers kan ik melden dan alle 13 mannen de
heenreis goed hebben doorstaan. We hebben elkaar allemaal teruggevonden op camping Le
Tampico in Barcelonnette.
De contouren van het Sttp-dorp rond de ouwe trouwe Kampe(e)rman tekenen zich steeds
duidelijker af, nadat het hoogste punt reeds vanmiddag om 17:00 uur werd bereikt. De
eerste avondmaaltijd wordt bij elkaar gescharreld. Dat strakke ritme wat we gewend zijn,
daar komen we morgen pas in.
6 etappes gaan we rijden met 11 renners op de fiets. De eerste meteen al morgen. De
laatste over precies een week, op vrijdag 17 juli.
 Donderdag komen Birte en
Judith naar hier om aansluitend aan de fietsweek op vakantie te gaan met Aart
respectievelijk Francesco.
Het is allemaal wel leuk dat ik dat weet en ik heb er ook de hand in gehad dat de dingen
gaan zoals ze gaan, maar ik heb één ding toch niet helemaal goed gedaan. Ik zit namelijk
zelf in Nederland, thuis, met een hernia. Dat doet pijn.
En dat ik het allemaal zo precies weet is te danken aan een spervuur van SMS berichten
vanuit de verschillende vervoermiddelen en vanaf de camping.
Twintig opeenvolgende edities van de Sttp-zomerkoers heb ik georganiseerd en geleid. De
eenentwintigste heb ik wel mee georganiseerd, maar ik doe niet mee. Ben er zelfs niet bij.
Tot en met afgelopen woensdag bij het klaarmaken en inladen van alle kampeerspullen leek
het allemaal nog op andere jaren. Het was een drukte van belang bij mij thuis. Allemaal
lekker aan het werk en na gedane arbeid een goede maaltijd. Na een nachtje slapen (nou ja,
slapen) met de volgeladen bus hier voor het huis kwam de Vlo donderdag al vroeg bij me om
de reis te gaan aanvaarden. Ik heb het nog even kunnen rekken door met hem mee te gaan
naar het centraal station, het rendez-vous met Willem Ludo en grote Jaap.
Daar greep Willem na een kort en hartelijk afscheid resoluut het stuurwiel in zijn stevige
knuisten en op weg waren ze. Ik terug naar huis met de verkeerde bus, lijn 24 naar f -
piep! - cking Kijkduin.
Het huis doodstil, de schuur leeg...
Gelukkig staat hier op het aanrecht wel de gevulde witte Presto-bidon van grote Jaap.
Vergeten. Als het me allemaal teveel wordt kan ik die nog over m’n hoofd leeggieten.
Maar behalve de stilte is er de zekerheid dat ik er volgend jaar gewoon weer bij ben. In
m’n vertrouwde rol en net zo gebrand op het geel als altijd.
En ook dat er ergere dingen zijn. De jongens in de Kampeerman hoeven maar omhoog te
kijken.
De Vlo, gaat dus op voor zijn 21e “cap”. Lévitan, zijn oude rivaal,
blijft voorlopig staan op 20. De Vlo, waar de kracht en de gezondheid inderdaad van
afspatten, is “the last man standing” van de Sttp-fietsploeg.
Als Italiaanse archeologen over 700 honderd jaar de restanten van het Sttp dorp zullen
blootleggen in Prato allo Stélvio zal er veel duidelijk worden over hoe liefhebbers van
het bergfietsen rond het tweede millennium verkeerden. Zeker als een van de technici erin
slaagt de harde schijf van de server van Aart (de zwarte doos van de Sttp zomerkoers) te
benaderen.
Maar op één vraag zal het antwoord nooit gevonden worden: hoe kan een renner in
hemelsnaam meer caps hebben dan er zomerkoersen met een koersdirecteur zijn geweest?
Aan het thuisfront wordt druk gespeculeerd over de gevolgen van het ontbreken van de
koersdirecteur. Allerlei geruchten doen de ronde. Wilde koersen, rennersoproer, stakingen,
machtsgrepen, anarchie.
Ik denk dat het allemaal zo’n vaart niet loopt. De zomerkoersen hebben een stevig
systeem dat we met z’n allen in 20 edities hebben ontwikkeld en waar iedereen zich
happy bij voelt.
Toch zal heus iemand wel eens verzuchten : “Dit zou onder Lévitan waarschijnlijk
nooit zijn voorgekomen”.
Deze uitspraak is oorspronkelijk uit 1988. Jean Nelissen riep het bij de beklimming van
Alpe d’Huez, toen demarrages uit de kopgroep smoorden in een peloton motoren met
persfotografen. De Lévitan uit dit citaat is de gehate directeur van de Tour de France
uit de jaren zeventig en tachtig. Naar hem ben ik vernoemd.
De Snok voorspelde dat “Dit zou onder Lévitan waarschijnlijk nooit zijn
voorgekomen” de meest gebezigde uitspraak van de week gaat worden. Ik ga er met hem
van uit dat dat dan vooral met ironie zal zijn.
Wij aan het thuisfront zijn wel heel benieuwd naar dit soort anekdotes. Misschien kunnen
de renners dit jaar in het dagelijkse verslag een rubriek verzorgen met deze titel? De Vlo
wil dat vast wel regelen.
Maar dit is allemaal maar zottigheid natuurlijk. We weten toch hoe het is in zo’n
toch wat hachelijke onderneming en om samen te fietsen in moeilijke omstandigheden. Er
ontstaat verbondenheid. Voor de buitenstaander misschien niet goed te begrijpen. Maar die
verbondenheid is net zo sterk als al de verhalen en net zo waarachtig.
Ik hoef dus eigenlijk niet te zeggen: wees goed voor elkaar. Breng de offers die nodig
zijn om de ploeg of je ploegmaten vooruit te helpen.
En ook niet: laat je door niemand gek maken.
Dat er maar heel veel nieuwe leiders mogen opstaan. En dat alle beraadslagingen over
geopperde programmawijzigingen zullen leiden tot de enig juiste conclusie: stick to the
plan. Zo gaat dat immers hier, onder Lévitan en zonder Lévitan.
Tot slot : allemaal een uitzonderlijke week gewenst vol met mooie sport, lekker eten,
gezonde concurrentie, ongestoorde nachtrust, fantastische beklimmingen, “korte”
uitslagen, veilige afdalingen en bovenal sterke vriendschap.
Als het geen gele trui wordt deze keer, dan toch in ieder geval een sterretje. En
goeie benen natuurlijk. Superbenen doen we volgend jaar weer.
Lévitan.
|
