|
|
|
Dinsdag Quatorze Juillet 2009: RustdagDoor de Greppel |
|
In mijn eerste dagverslag voor dit STTP-gebeuren moet en wil ik stilstaan bij de man wiens beeltenis in het dak van de Kampeerman is geprint. Mijn en jullie vriend Jelle. Naarmate ik hier langer rondloop naarmate ik mij beter voor kan stellen hoe hij paste in dit feestelijke gebeuren. Jelle was nooit chagrijnig. Misschien wel een van zijn beste eigenschappen. Ook met Jelle was het altijd mooi aanzitten. En ook Jelle wist hoe hij van het leven moest genieten. Net zoals de meeste mensen hier in deze groep. Het voelt vreemd, nog steeds, dat ik hier wel en hij hier niet zit. Het had niet mogen zijn. Alla, het is wel zo en ik moet maar zien dat ik op een beetje waardige wijze de blauwe Red Bull vertegenwoordig.
En daar zit hem nou net de kneep. Het lijkt wel of ik slachtoffer ben van een sportief dipje. Genieten volop maar bewijzen op de fiets ho maar. Waarom? Ik denk dat ik het wel weet. Ik ben overweldigd door het sportieve geweld om mij heen. Met deze mannen moet ik mij meten maar ik heb eerder het gevoel (zoals in de auto vanmorgen werd gezegd) dat ik als klassementsvulling mee rijdt. Mijn lichamelijke begrijpertje werkt niet optimaal en kan het rijden in de bergen nog niet vertalen naar aansprekende prestaties. Sterker nog, ik ben voor de eerste keer in mijn leven afgestapt en omgekeerd. Met een harde klap terug in de midlife. Waar ik nou juist zo hard van weg fietste.
En het ontbreekt in dit kamp niet aan de mannen die je dat afstappen nog even fijntjes en soms iets minder fijntjes inwrijven. Homo was nog een van de vriendelijkere opmerkingen. Ook het feit dat ik de Marmotte heb uitgereden en niet dat pisbergje van een col de Lombarde aankon, vormde meerdere keren het onderwerp. Natuurlijk reageer ik hier niet op. Die Marmotte heb ik nu eenmaal in de tas en niemand van de aanwezigen hier in de tent kan dat zeggen, hoewel ik enkelen van jullie best wel een kans geef op het voltooïen ervan.
Hoe dan ook. Afgezien van de sportieve dip voel ik mij optimaal. Als iemand een warm welkom ten deel is gevallen dan ben ik dat wel. Een warm bad. Het had niet beter gekund. Uiteraard moet je wel stevig in je schoenen staan, want de mores in dit circus zijn anders dan elders. Het moet wennen. Een week is bij lange na niet genoeg om de ins en outs van deze karavanserai te doorgronden.
Vandaar dat ik verder niet te lang op de sportieve prestaties zal ingaan, dat kunnen zij zelf veel beter. Toch is het mij niet ontgaan dat ik de mazzel heb dat tijdens mijn aanwezigheid een revolutie heeft plaatsgevonden. De man die inmiddels als de kleine keizer wordt aangeduid (insiders weten wie) heeft het geel veroverd op het van Zweedengebroed (ook daar weten de insiders raad mee). Ook sectie Amsterdam heeft nog een kandidaat voor de eindzege, namelijk de man die ook wel wordt aangeduid met "Il Pommato". Hallo bent u daar nog?
Dat ik dit toch allemaal mag meemaken. En pech, dikke pech voor de man wiens plaats ik feitelijk inneem en wiens luchtbed ik beslaap. De man die thuis tandenknarsend moet toezien dat er voor hem (na 10 jaar, vernam ik zoëven) een zesde had ingezeten. Helaas, maar ook de krachten in het lichaam van monsieur Levitan zijn eindig.
Dan komen we bij de grote middenmoot, de zwoegers, de waterdragers, de nog net geen rode lantaarndragers. De mannen voor wie het geel een eeuwige illusie zal blijven maar die zich daar ook bewust van zijn. Ook andere dingen zijn voor hen tijdens de koers van belang. Zo kan je meemaken dat een fietsertje plotseling een afwijkende beweging maakt om een vrij zeldzame goudplevier beter te bekijken. En daar dan ook nog een hele uitleg bij te geven.
Eén man wil ik in het speciaal nog even beschrijven. Een man die motor rijdt en Frankrijk en de Fransen absoluut geen goed hart toe draagt. Hij schept veel genoegen in het afzeiken van wielrennertjes die op hun laatste adem proberen om op de top van de berg te komen. Moto Un is de naam en de man van wie morgen alle rennertjes weer afhankelijk zijn voor hun waterbeheer, onmisbaar dus.
Maar genoeg voor vandaag, het circus wordt steeds rustiger, de Provencaalse zon schijnt onbarmhartig, de hitte is alleen te verdragen in de schaduw, de rennertjes steeds stiller. Zij dromen over het geel van de dag van morgen; zal het nog steeds om de schouders hangen van de kleine keizer of zal de gepommadeerde tentgenoot van ondergetekende het uiteindelijk veroveren. Ik groet u en ga slapen.
De greppel.
|
Wisecrack van de dag
De fiets van jorge, de rode Red Bull wordt helemaal geprepareerd en ziet er weer als nieuw uit. Greppel: "Zeg is het Red Bull-dag vandaag, de mijne mag ook!".
|
|
| Klassement na en uitslag van vandaag |
Geen wijzigingen ten opzichte van gisteren.
De Faustino fanclub kan gerust zijn, hij zit nog steeds in het geel. |
|
|
|
|
