|
|
|
Vrijdag 17 juli 2009: Naar grote hoogten
Door Matteo |
Cari amici del cyclismo alla casa, saluti!
Het eindverslag van onze STTP fietsweek 2009 bereikt u voor de verandering eens niet vanuit de broeierige perstent, maar "live" vanuit de koers. Uw verslaggever, zoals vaker deze week samen met Francesco (de Gier) anderhalf uur eerder gestart - voor de hitte en de jagende meute uit - heeft post gevat op de top van de Bonette, met 2802 meter de hoogste verharde bergpas van West Europa, al moest - om plaats 1 op dat ereschavot te bereiken - wel de trucendoos open. Vanuit Jausiers in het dal is de feitelijke pashoogte van 2705 mtr. al na 23 km. bereikt. Mooi niet!, dachten ze hier in Frankrijk. We plakken er nog een kilometertje asfalt aan vast. En als we dat nou een hellingshoek van 10-14% geven, dan komen we boven al die andere "losers" uit, en hebben toch maar mooi "la route la plus élevée d'Europe, cocorico"! Maar ach, wie zal daar verder om malen, behalve Moto Un dan, met zijn aandoenlijke Stelvio-adoratie (inderdaad, slechts 2780 mtr.!). De Bonette zelf heeft die drukdoenerij, dat gecijfer en extra asfalt helemaal niet nodig. Ze is - ook vandaag - gewoon haar onverstoorbare schitterende zelf: een adembenemende col met al het moois dat een Alpenpas je maar bieden kan. Van zeldzame orchideeën en klaterende beekjes tot parmantig fluitende alpenmarmotten en - als je geluk hebt - een steenarend die met zijn majestueuze spanwijdte achteloos boven je uittorent.
Met een verhit hoofd, en nog nahijgend van mijn beklimmming, heb ik vlak onder de top van de col een goed plaatsje uitgezocht om maar niets te hoeven missen van de aankomst straks van de STTP-tijdrit, de slotetappe van onze week. Stilletjes dank ik de Franse ingenieurs die dat laatste extra snokje hier hebben bedacht. Dat kwajongensstreekje heeft immers een spectaculaire "Zielgerade" opgeleverd, een kuitenbijter van meer dan 10% die me zometeen alle tijd van de wereld zal geven om de gepijnigde gezichten, de gekromde ruggen en de laatste krachtsexplosie van deze week op te tekenen van onze STTP helden.
Maar voorlopig nog niets van dit alles. Nog geen herkenbare silhouetten die opdoemen ginds, op de lange traverse langs de bovenste flanken van onze Alpenreus. Nog even tijd dus om me over te geven aan de weidsheid en stilte om me heen, en aan de bespiegelingen die tot je plegen te komen als nietige aardworm in zo'n imposant landschap. Ruim twee uur geleden ben ik gestart, ergens in de diepte beneden. En in die twee uur heeft de Bonette mij - evenals de andere cols deze week - naar grote hoogten getild, ver boven mezelf uit, ver boven het leven misschien zelfs wel. 2802 meter: dichter bij de hemel kun je als fietsertje - althans in deze contreien - niet komen. Ik richt mijn blik op de bergkammen voor me, nog een paar honderd meter hoger, minstens. En verbeelding of niet, daar zie ik ze, net als de hele week al: Jelle en Julien, beiden met een brede glimlach.
Jelle, onze koersmakker met z'n schaterlach, z'n joviale babbel en z'n warme hart. Drie jaar geleden alweer dat hij ons verliet, maar meer dan ooit hebben we hem bij ons, in de Kampeerman en op de blitse Tegenkrachttruitjes waar we ons de hele week al in hullen. En als extra kadootje kregen we er deze hele week Willem (de Greppel) bij, Jelle's boezemvriend die hem heeft afgelost op de blauwe Red Bull, die natuurlijk veel méér is dan alleen maar een racefiets. Wat doet Willem me soms aan onze Zwarte denken: dezelfde Noord-Hollandse branie, dezelfde babbels met rappe hoofdstedelijke tongval. En vooral ook (net als Jelle in zijn eerste STTP-jaar) dezelfde twijfels die zich soms van hem meester maken, dezelfde inspanning om als debutant dat wervelende groepsgebeuren en de overweldigende omgeving in zijn polderbegrijpertje te laten indalen. Willem, wat een geweldige aanwinst ben jij. Volgend jaar weer aansluiten, per favore!
En dan Julien, mon "petit blaireau" - zoals we hem hadden gedoopt, de hele week rijdt ie al met me mee, als een engeltje op m'n stuur. De blik geamuseerd, soms ook lichtelijk verwijtend, om het iets te weelderige "embonpoint" dat mijn wielershirtjes nog steeds doet opbollen. "Papa, je t'avais dit de perdre des kilos!" Al vaker van hem gehoord, maar het is alsof ik 't hem opnieuw hoor zeggen. Vijf jaar geleden - ik kende Julien nog maar pas - hadden wij voor deze zomer (als hij 20 zou zijn geworden) een sportieve weddenschap afgesproken, zoals zonen dat met hun vaders doen. Hij zou me in vijf sporten de baas zijn. Nu is dat moment aangebroken, maar is hij er niet... Dat doet pijn. Maar ik heb 'm bij me, en het is goed om op deze manier - stoempend op mijn Merckxje dat hem zo gegoten zat - dichtbij hem te zijn. En natúúrlijk had ie me wederom gepakt dit jaar, dat joch, met dezelfde vette grijns als in 2007!
Een fikse windvlaag haalt me uit m'n overpeinzingen. De zon is achter een wolkenpartij verdwenen, en het voelt ineens wat frisjes aan. Ik tuur naar de weg in de verte, maar nog steeds geen rennertje in zicht. Terug naar de top van de col dan maar, waar ik wat meer uit de wind kan zitten. Te voet dit keer, met de fiets aan het handje. Geen zin in nóg een keer die 14%. Aart en Birte rijden me achterop en we posteren ons bij de streep op de top. Nog een minuut of tien wachten, maar dan ineens knallen ze binnen, de een na de ander, in een tijdsbestek van minder dan een kwartier. U zult het zien in het dagklassement hieronder: voor een col van dit kaliber en deze lengte zijn de verschillen wederom klein gebleven. Grote winnaar is Toon, grote pechvogel Jorgito. Toon zet zijn opgaande lijn van deze week voort en pakt met deze kroontijdrit inderdaad - zoals ik hem gisterenavond al voorspelde - de dagprijs die er gewoon aan zat te komen, dat kon je gewoon zien aan dat srakke bekkie van hem. Jorgito daarentegen had flink de balen, kwam briesend van frustratie boven, en terecht. In tegenstelling tot Toon was zijn bekkie de héle wéék al strak, en de klasseringen navenant. Alle ingrediënten aanwezig om op de afsluitende koningscol een krachtsexplosie te verwachten. En die moet er ook zijn geweest, zoveel werd wel duidelijk uit Jorge's verhaal aan de meet. In gewonnen positie ten opzichte van Faustino zijn ketting van de derailleur getrapt. Zoveel kracht op de pedalen dat de hardware het begaf? Of toch nog een klein onvolkomenheidje over het hoofd gezien tijdens de uitgebreide revisiebeurt op de rustdag, afgelopen dinsdag? Wie zal het zeggen? Hoe dan ook: voorsprong op Faustino kwijtgespeeld (want de ketting zat onwrikbaar vast), besmeurde handen voor onze meest gesoigneerde renner, plaats vier in het dagklassement in plaats van op het podium en - tot overmaat van ramp - als gevolg daarvan ook nog een duikeling van twee naar drie in het eindklassement, ten faveure van lachende Japi, zelf in het verleden al niet minder onfortuinlijk als het op materiaalpech aankomt. Een wat zuur einde van een week waarin we met "de nieuwe Jorgito" een toekomstige kroonpretendent hebben zien opstaan. Maar zoals ze hier in Frankrijk al zeggen: "à quelque chose malheur est bon". De kiemen zijn gelegd voor een woedende aanval op dag 1 van STTP 2010 (ja Aart, in de buurt van de Stelvio!).
Één naam heeft u in het verhaal tot nu toe nog niet horen passeren, die van de kleine keizer himself, onze trotse gele truidrager Faustino. Dat kan kloppen, want de man was vandaag in het hierboven beschreven natuurgeweld relatief onzichtbaar. Naar eigen zeggen omdat hij 't tijdens de klim wat koud had gekregen. Maar het kunnen evengoed de eerste tekenen van gewenning zijn geweest. Zo kort nog maar in het geel en nu al enige hubris? Napoleon Napoleon, let op uw zaak! Niet gelijk in het pluche zakken hoor! Maar allez, een beetje te begrijpen is het ook wel weer, die wat voorbarig ingetreden gelukzaligheid. Hoe kan het ook anders, met een naar verluidt reeds volledig geel geverfd Bergen op Zoom, het Joséphine gekir (Mme l'impératrice, voorheen gewoon de Witte Dame) dat hem nu dagelijks ten deel valt, de Watering-waterval in de pronostiek (ons moeder, broerlief en nog een handvol acherneven en nichten) en de ambtenaar van de hondenregistratie Bergen op Zoom die de dag na zijn brutale inval in de keizerswoning zijn nederige excuses kwam aanbieden, vergezeld van een brandend verzoek om een privé-audiëntie met de gele stadsgenoot, komende zondag. Jaja, het zijn sterke benen (beentjes, in dit geval) die de roem kunnen dragen!
Nee, dan de andere coureurs die vandaag de Bonette oprosten, helden waren ze, stuk voor stuk. Welverdiende hulde dan ook, in volgorde van klassering. De Snok die zijn dip van gisteren achteloos van zich afschudde met wederom de vijfde plek die hem zo onderhand van rechtswege toekomt. Il Animale die kort achter hem finishte (39 seconden slechts, het kleinste verschil van de dag). Willem de Greppel die net als gisteren vederlicht de finish passeerde en met een mooie laatste jump de 7e plek opeiste waar Jelle ook zo vaak het patent op had. Andere Willem (Le Cycliste) die met zijn krachtige pedaaltred, Haagse branie en woeste bakkebaarden vandaag menig alpenmarmothartje sneller heeft doen slaan. "Hij de Vlo" die weer eens uitbundig verrot ging maar toch met de hem bekende brede grijns over de finish kwam. Schrijver dezes die met zijn negende col deze week ongetraind het felbegeerde STTP-sterretje binnenhaalde. En tot slot - het applaus dient nu aan te zwellen - de Gier die deze week met een jetlag van hier tot Bangkok startte, vandaag het langst van allemaal op de fiets zat, maar fris boven arriveerde met de kloeke mededeling dat dat tripeltje (en dus die nieuwe fiets) er nu dan toch echt gaat komen. Dus laat hij gewaarschuwd zijn, onze luiervouwer daar in de van Musschenbroekstraat!
Tijd om af te sluiten, want Grand Maître Cuisinier Freek lonkt al vanuit de Kampeerman hiernaast, met heerlijke geuren die wederom een driesterren maaltijd doen vermoeden. Drie conclusies nog snel om mee af te sluiten, voordat ik het toetsenbord doorschuif naar Faustino, die ook nog wat wil zeggen.
Ten eerste: niet te snel afzakken naar het middelgebergte met de STTP zomerkoers, want we moeten zeker nog een keer terug naar Barcelonette, al was het alleen al voor die prachtige col de la Lombarde van afgelopen maandag, en natuurlijk ook om Faustino's recordtijd op het Mercantourrondje weer terug te brengen naar de rechtmatige eigenaar, onze eigen koersdirecteur.
Tweedens: Faustino heeft een prachtige coup gepleegd deze week en het geel eindelijk naar het Brabantse land gebracht. Maar kijk naar de uitslagen deze week, en u zult zien: toch weer vier cols die aan het van Zweedengebroed ten prooi zijn gevallen. Dus "make no mistake", het Probleem met de grote P is nog niet geheel (of geheel niet) de wereld uit. Of zoals de legendarische BRT-wielerverslaggever wijlen Fred de Bruijne het zou zeggen: "amaai, 't is nog nie gedaan, zunne!"
En tot slot: heel heel erg bedankt monsieur Lévitan, de bedenker en schepper van dit alles. Ik heb je gemist Dave, en deze week vaak aan je gedacht. Je hebt ons weer een mooie week voorgeschoteld. Volgend jaar er gewoon weer bij, uiteraard met suuuuuuperbenen!!!
En attendant le plaisir etc. etc.
Signore di Matteo..
|
Naschrift
De klus is geklaard. Het heeft lang geduurd en het geloof bij sommige volgers was al wat minder, maar daarmee is de blijdschap alleen maar groter. De afgelopen week heeft heel wat mooie momenten gebracht. Op zondag het wegtikken van de seconden, wachtend op de binnenkomst van Japi. Maandag de beklimming van de schitterende Lombarde - het heerlijke gevoel toen ik al kort na het vertrek bij Japi wegreed en het euforische gevoel toen ik van Aart doorkreeg dat Jorgito inmiddels ook Japi voorbij was, waardoor ik me in het geel kon hijsen. Op woensdag de prachtige Allos, nog dampend van de vroeggevallen regen, waarbij ik samen met Toon al vroeg weg kon rijden bij Japi en Jorgito, me beseffend dat sommige problemen zichzelf oplossen. Korte tijd later had ik het genoegen om een zeer zeldzaam dier van dichtbij te spotten: de stekelharige roodgestaarte alpenhond. Tot afgelopen week lieten ze zich nog maar weinig zien. Het schijnt dat ze inmiddels uitgestorven zijn. En dan later diezelfde dag de klim van de Cayolle in een heerlijk temperatuurtje. Achteromkijkend een prachtig dal, met geen rennertje te zien. Tijd genoeg deze keer om te genieten van de bloemenpracht om me heen. Op donderdag het gelukzalige gevoel alle aanvallen van Jorgito, in een poging om het geel alsnog een beetje aan het wankelen te krijgen, af te kunnen slaan. En dan tot slot vandaag, in het schitterende door Jorgito in koers gebrachte Bianchi-geel naar de top van de Bonette.
Het is gelukt, en daar zijn heel wat trainingsuren in gaan zitten. Deze overwinning is mede te danken aan de vele mails die deze week binnen kwamen met felicitaties en aanmoedigingen. En de support van mijn fietsvakantiegenoten hier in Barcelonnette. Dank daarvoor. Maar vooral is deze overwinning te danken aan de Witte Dame, Josephine, Caroline. Zij heeft er immers net zo veel trainingsuren in moeten steken. Maar gelukkig heb ik nu een tas vol met gele truien en die gaan allemaal mee naar Bergen op Zoom.
Gegroet,
Faustino, de Kleine Keizer.
|
| Eindklassement en uitslag van vandaag |
| Klassement |
Col de la Bonette |
| # |
Renner |
Sttp |
Totale tijd |
# |
Tijd |
hm/u |
km/u |
| 1 |
Il Faustino * |
1,89 |
12:40:52 |
3 |
1:42:08 |
934 |
14,1 |
| 2 |
Japi * |
2,47 |
12:51:37 |
2 |
1:39:22 |
960 |
14,5 |
| 3 |
Jorge * |
2,72 |
12:52:21 |
4 |
1:43:19 |
923 |
13,9 |
| 4 |
Toon * |
2,92 |
12:58:03 |
1 |
1:38:06 |
972 |
14,7 |
| 5 |
De Snok * |
5,31 |
14:20:49 |
5 |
1:47:59 |
883 |
13,3 |
| 6 |
Il Animale * |
6,01 |
15:35:19 |
6 |
1:48:38 |
878 |
13,3 |
| 7 |
Ludo * |
7,28 |
16:43:25 |
8 |
1:58:17 |
807 |
12,2 |
| 8 |
De Greppel |
7,55 |
7:55:41 |
7 |
1:53:33 |
840 |
12,7 |
| 9 |
De Vlo * |
8,50 |
17:19:16 |
9 |
2:14:47 |
708 |
10,7 |
| 10 |
Cinquantedeux * |
9,34 |
19:23:57 |
10 |
2:32:30 |
626 |
9,4 |
| 11 |
De Gier |
10,77 |
9:54:03 |
11 |
3:28:10 |
458 |
6,9 |
| Renners met een sterretje hebben aan alle beklimmingen
meegedaan |
|
|
|
|
