Zeelandkoers 2007

Verslag editie 2007

Zeelandkoers 9 (2007): Ontboezemingen

Door Il Faustino

Het kan gek lopen. Als je denkt dat je alles tot in de puntjes geregeld hebt, dat je niets aan het toeval hebt overgelaten, loopt het toch weer net even anders dan je verwacht had. De negende editie van de Zeelandkoers kreeg op de zwoele avond van de 2^e juni vorig jaar een wel erg verrassende wending. Zoals gewoonlijk waren daar de sterke verhalen over de veel te harde overnames, over de wind en of die wel hard genoeg was, over het prachtige gemiddelde wat weer weggezet was en over de kwaliteit van het materiaal. Ook was er weer het gebruikelijke vooruitblikken, want gek genoeg is de Zeelandkoers voor sommigen nog steeds niet meer dan een voorbereidingskoers. Deze keer ging dat vooruitblikken gepaard met het uitreiken van het rittenschema van de zomerkoers in de Alpen en ….. probeerde Lévitan aan Wouter het ja-woord te ontfutselen. Waar Wouter over het algemeen vrij zeker van z’n zaak is wanneer het op fietsen aan komt was er sprake van enige aarzeling of hij al dan niet aan de zomerkoers mee zou doen. Volgens Birte – altijd weer attent voorin meekoersend - zou hij er verstandig aan doen mee te gaan naar Albertville. Wouter vroeg zich hardop af of hij zijn ja-woord met een zoen kracht bij zou moeten zetten. Tsja, zo zot hadden we het na afloop van de Zeelandkoers nog niet eerder meegemaakt. Inmiddels weten we overigens allemaal dat Birte heel erg gelijk heeft gekregen.

Er werd trouwens ook nog gefietst in Zeeland. Met knikkende knieën waren de meeste renners aan het eind van de ochtend op de fiets gestapt om gemangeld te worden tussen Ton en Japi. Ton had bij zijn debuut een jaar eerder zijn visitekaartje afgegeven. Japi had na zijn off-day een jaar eerder het nodige recht te zetten. Het bleek allemaal enorm mee te vallen. Beide heren deden het gelukkig rustig aan ….. voor hun doen. Niet dat dat voor alle renners een makkie opleverde. Het tempo waarmee het eerste deel van de koers afgelegd werd deed opnieuw een paar jongens besluiten om een alternatieve route te volgen via Wilhelminadorp. Het pittoreske dorpje onder de rook van Goes staat inmiddels stevig op de Zeelandkaart. Het leverde, zo doet een verhaal, nog een fraai staaltje ploegenspel op van de sectie Amsterdam die, zo doet een ander verhaal, een brugwachter inschakelde om Calmo definitief uit het wiel te rijden. Wat er allemaal waar is van welk verhaal laat de koersdirectie graag in het midden. Dit alles gebeurde immers buiten de officiële koers en doet dus niet echt ter zake.

De renners die zich wel aan de officiële route hielden raffelden ook het tweede en derde deel van de Zeelandkoers in een strak tempo af. En, zoals te doen gebruikelijk, bleken de meeste renners op de Oesterdam aan het eind van hun krachten ….. en van hun geestelijke vermogens. Een aantal renners moesten er op de Oesterdam af. Zo ook Snok. Alleen ….. hij wíst niet dat ie er af moest.
De Zeelandkoers bleek dus opnieuw een van de zwaarste koersen te zijn die, inmiddels al weer 9 jaar, op de STTP-kalender prijkt. Een beproefd concept, waar in de loop der jaren nog maar weinig aan veranderd is. Of het moet zijn dat de renners zich steeds meer “thuis” zijn gaan voelen op Faustino’s terrein, en steeds minder gêne tonen om van de voorgeschreven route af te wijken. Of dat de door De Witte Dame verzorgde afterparty steeds uitgebreider wordt. Of dat de SRV-wagen, die vooral schitterde tijdens de eerste editie, met stille trom vertrokken is. De Zeelandkoers doet nog steeds de harten sneller kloppen en heeft zelfs een aantal spin-offs gekregen. Zo werd op 20 mei vorig jaar onder aanvoering van Ton de Zeelandkoers Light gereden en op 11 en 12 augustus onder aanvoering van De Witte Dame de Zeelandkoers Max (net als in Pepsi Max – “no sugar, maximum taste”).

Toch is er sprake van een klein gevoel van onbehagen. Alhoewel er elk jaar weer hard gekoerst wordt en iedereen z’n beste fietsvrienden het snot voor de ogen probeert te fietsen dreigt de koers een beetje in te dutten. Want laten we eerlijk zijn: twee koffiestops op een koers van 160 kilometer, waar langer dan een uur de beentjes gestrekt worden voor een koffiecolaappeltaartzonderslagroomcola, of groene thee met een broodje garnaal, leveren vandaag de dag geen heldenverhalen meer op.

Het levert verhalen op over renners die elkaar amoureus bejegenen, over lammetjes die vrolijk dartelen over de Zeeuwse dijken en over dappere damesmeisjes die proberen de, toch weer elk jaar dezelfde bestelling, zonder pen en papier op te nemen. Leuke verhalen, maar als het aan de koersdirectie ligt gaat de geschiedenis van tien jaar Zeelandkoers daar niet over. Het roer gaat dus om. De tiende editie alweer wordt verreden op zaterdag 17 mei over een vernieuwd parkoers. En om geschiedenis te schrijven zal er gefietst moeten worden!