Bij blauwe zomerlucht zal ik de bergweg gaan
Geprikt door ’t zoute zweet langs bermen met dor gras
‘k Zal fietsend onder zon verschroeid van dorst vergaan
Ik laat de wind mijn hoofd bepoederen met asIk zal niet spreken, niets meer denken dan:
mijn stuur
Maar hoge klimkoorts maakt gedachten tot een brij
En ik ga ver, heel ver, als een boheems figuur
Door bergen – blij: ik denk ‘ik ben de rest voorbij…’
|
