Ik ging, de vuisten in twee gore fietshandschoenen
De rest van mijn kledij werd ook een vuig geval
Ik reed in ijle lucht maar ging door een diep dal
Oei wat had ik gedroomd van zeges, voor ’t ontgroenen!Mijn kans op eerste plaats
verdween in een zwart gat
Klein Duimpje op de fiets, de weg heb ik bestrooid
Met druppels zweet. Ik dacht ‘de top haal ik zo nooit!’
Gezoem vulde de lucht, vlieg op het oorlogspad
Ik luisterde terwijl ik langs de wegkant reed
Die hete julidag en voelde hoe het zweet
Mijn hoofdband had doordrenkt, het ding dronk het als wijn
En zwoegend in veel zon, wat schaduw – zeldzaamheid –
Trok ik de spieren aan – vergeefse bezigheid –
Van mijn moe lijf, en werd nog zesde met veel pijn |
