|
|
|
De Alpentroika
Melodie: Drs. P, "Dodenrit" |
We staan in Malaucène aan de voet van de Ventoux
en na de tocht van gisteren zijn velen nog wat moe
Vandaar dat we vanochtend niet geneigd zijn op te staan,
wat Lévitan nerveus maakt, want zijn planning gaat eraan.
Het ontbijt is door Monsieur Lévitan al klaargezet,
Maar Pantaloni en de Kwaksen liggen nog op bed.
Intussen gaat er iets bewegen in de achtergrond.
Het lijkt een blauwe citroën die daar de bocht om komt.
En die blauwe Visa die bevat een heel gezin.
Bij nader bestuderen zitten er bekenden in.
Een camera rolt als eerste uit de limousine.
Dat moet wel Aloys zijn en kwaadaardig bovendien.
Want hij is in zijn vrije tijd enorm vroeg opgestaan,
speciaal om de prestaties van de mannen te verslaan.
Helaas hij treft geen mannen maar een slaperige troep.
Dat wordt nog een probleem, want hoe komt dat op de Ventoux? |
|
 |
|
Maar nu Aloys erbij is komt de vaart er beter in.
Vooral de Vlo en Pantaloni krijgen goede zin,
Want tussen alle rotzooi vinden zij een pan met kliek:
de spaghetti van gister en da's goed voor de fysiek.
Het is nu tijd dat de bananen aan worden geteept,
Daarnaast worden ook klimkogels en dextro meegesleept.
Maar verder is de eenheid in uitrusting nogal zoek:
Le Japonais goed gesoigneerd, Gerrit in korte broek.
Na een'ge lichte oefening zijn we in Bédoijn,
we tappen nog wat water, nee nog eventjes geen wijn.
We stappen op, de zenuwen die gieren door de keel,
we kijken nog eens om en Lévitan wordt het teveel.
Daar istie van zijn fiets af en snelt toe op een WC
en wie weet neemt ie anabole steroïden mee.
Na terugkomst meldt ie glimlachend: "Nou dat was reuze fijn,
was ik daar effe heerlijk in gevecht met 't porcelein!".
De rest heeft al geen zin meer in Lévitans getreuzèl,
men gaat op de pedalen en al gelijk behoorlijk snel.
De eerste mijlen rijden we nog met het hele stel,
nog 18 mijl en 't groot mes voor, dat kan nu even wel.
De Ventoux ziet ons komen en schiet dadelijk in de lach:
"Daar komen weer zes stumpertjes, die ik graag pesten mag".
Het is volkomen juist wat Vlo al gelijk had vastgesteld:
die berg dat is een sloerie en die molt iedere held.
Het eerste stukje steil laat zij ons eventjes begaan,
maar in het bos begint ze ons al uit elkaar te slaan.
Zo tart ze onze spieren en sloopt ze ons ook mentaal
en vraagt zich af wie van de zes ze 't eerste vellen zal.
"Moet Gerno het maar wezen, nee die zit zo mooi rechtop.
En Lévi? Nee, want hij heeft zo'n mooi dopje op zijn kop.
Een Pantaloni draait nog goed op zijn bord spaghetti.
Toch moet er iemand aan geloven, maar de vraag is wie".
"Le Japonais oog nog wat fit en zijn fiets wel erg snel,
met die vent schil ik later dus mijn appeltje nog wel".
En Vlo laat ze maar rijden tot hij zijn kracht heeft verknald,
zodat de keus tenslotte op Monsieur Conscience valt.
Want hij is in zijn kalmte het geweten van de groep,
die moet dus van zijn fiets voor hij ze tot de orde roept.
Dus geeft de sloerie hem een onvergetelijk vergezicht
van bomen en van beestjes waarvoor hij onmiddelijk zwicht.
En even is 't sadisme van de sloerie wat getemd.
Maar nee, daar wordt ook Pantaloni in zijn vaart geremd:
de koolhydraten van de spaghetti zijn uitgewerkt,
hij eindigt half in een boom met zijn benen richting 't zwerk.
Na deze gruweldaad is de Ventoux even tevree
en ook ons Aloys geniet met volle teugen mee,
want was hij niet gekomen omdat hij bloed wilde zien?
Nu legt die aasgier alles vast met zijn fotomesjien.
En ach, daar klinkt weer dat gebulder van de Mont Ventoux,
in al haar grilligheid is zij het moorden nog niet moe.
Ach Japonais, die appel bleek toch de verboden vrucht:
daar klapt ie van zijn fiets af met een groot gebrek aan lucht.
De Kwaks zit ondertussen in een vreemde soort cadans.
Hij wist nog niets van bergen en raakt in een diepe trance,
hij trapte door en leed aan verstandsverbijstering
toen later op een flank deez' sloerie hij ten onder ging.
Alleen de Vlo en Lévi zijn nog over van het veld
en zijn al tot voorbij het Chalet Renard voortgesneld.
De Ventoux kent in haar sloerieschap iets magnifieks:
een maanlandachtig stenenveld en dat door tot de piek.
|
|
 |
|
En midden in dat maandlandschap vind de Vlo zijn droevig eind:
een bocht naar rechts waarachter de top van de col verschijnt.
Het zicht op de ultieme klim ontneemt Vlo al zijn kracht
met Simpson denkt hij: "ach, wat zijn die stenen heerlijk zacht".
Zo heeft de sloerie al haar aandacht op Lévi gericht,
in al haar weerzinwekkendheid kijkt zij hem in 't gezicht.
Maar de schrik slaat haar om 't hart als zij haar man herkent:
"Dat is die dwaze Dave die mij al eerder heeft getemd".
De sloerie geschokt en beeft nu tot in haar grondvesten
Maar Lévitan maakt gretig gebruik van dit zwak moment
en met een vloeiend bl-l-l-l-l-l-lop komt hij aan op de top
Dus wees gewaarschuwd: daar kan geen berg ooit tegenop.
verzet groot, verzet klein
zou dat ook voor u iets zijn?
verzet groot, verzet klein
volgend jaar een fietsentrein
verzet groot, verzet klein
Broekenburg en Schuttestein
verzet groot, verzet klein
Dolomiet en Apenijn
verzet groot, verzet klein
Lévitan in het ravijn
verzet groot, verzet klein
is hier een kampeerterrein?
verzet groot, verzet klein
Japonais gaat aan de lijn
verzet groot, verzet klein
twee banaan en een rozijn
verzet groot, verzet klein
een marmot en geen konijn
verzet groot, verzet klein
de Vlo naar de Filistijn
verzet groot, verzet klein
Gerrit onder 't baldakijn
verzet groot, verzet klein
ruzie met een kastelein
verzet groot, verzet klein
Panta van Molukkenstein
verzet groot, verzet klein
kijk, een fietsenchirurgijn!
verzet groot, verzet klein
en Kwaks deed het voor de gein
verzet groot, verzet klein
in gevecht met 't porcelein
verzet groot, verzet klein
waar is toch die finishlijn?
verzet groot, verzet klein
Oh, wat is dat koersen fijn!Il Pantaloni, 20 oktober 1989. |
|
 |
|
|
|
|
