Faustinofans

Faustino Fanpagina

Nondeju!

Wanneer mag nu de kurk van die fles?

De belevenissen in een Frans internetcafé inspireerden Jack van de Watering, fanatiek supporter (en broer) van Il Faustino tot onderstaand verhaal.

Vol spanning zien wij weer uit naar de verrichtingen van de koene ridders op hun stalen rossen. Graag zouden wij de flanken van de Mont Ventoux volkalken met de namen van onze helden. Eens zal het er van komen, maar vooralsnog koesteren wij onze belangstelling van een afstandje. Zo moet u dit verhaaltje ook zien, gelardeerd met enige zelfspot.

Normaal gesproken beleven we onze vakantie vrijwel geheel afgesneden van de normale beslommeringen. Noodgedwongen of bewust zonder de meest gangbare communicatiemedia: geen TV, geen krant, geen telefoon en geen PC. Alhoewel? Natuurlijk kopen we toch soms een krantje, sturen een kaartje en vooral bellen we eens een keertje met de achterblijvers, al dan niet het mobieltje. Vorig jaar had ik ook nog eens een goede reden om gebruik te maken van het cybercafé waarover onze camping volgens de folder beschikte.

Het was niet zozeer dat de e-mailtjes de dure telefoontjes naar het thuisfront konden vervangen, tenminste zolang mijn broer, het enige familielid dat ook ‘op internet’ zit, zelf ook nog niet vertrokken was. Maar bovenal deed mijn andere broer, il Faustino, mee aan een wielerwedstrijd in de Dolomieten waarvan op het internet verslag werd gedaan. Uiteraard wilde ik het verloop graag weten en zou ik via het internet aanmoedigen kunnen sturen naar zijn mobieltje.

Zo gezegd, zo gedaan. Maar viel dat even tegen. Het websurfen viel nog wel mee, hoewel ik voordat ik verbinding kreeg wel een paar pop-up menu-tjes voor de kiezen kreeg waar ik met mijn vakantieFrans niet veel van kon bakken. Een kwestie van genoeg toetsen proberen kennelijk. Daarna dook de volgende hindernis op. Het apestaartje (of is het nu apenstaartje) zat verstopt als tweede functie (nee geen shift-nogwat) op de bovenste rij van het toetsenbord. Enfin na enig zoeken was door het vinden van een ‘2^me fn’-toets ook dat probleem opgelost. Vervolgens kreeg ik bij het versturen van SMSjes ook al snel in de gaten dat ik aan mijn vaardigheid in het tien vinger blind typen hier weinig had. Die PC had namelijk een AZERTY-toetsenbord en de qchteloos ingetypte winnen zqren soms niet te lewen. Echt een ramp werd het pas toen ik een mailtje probeerde te versturen. Al snel had ik ergens een menu-tje gevonden om de configuratie van mijn eigen gratis e-mail account, iets wat mij thuis in no-time lukt, in te vullen en ook het icoontje waarmee ik toegang kreeg tot het opstellen van een berichtje. Goed, berichtje ingetypt (niet meer qchteloos) en op de button voor verzenden geklikt. Maar dan. Voor mijn gevoel moest er toch iets meer gebeuren of iets meer te zien zijn. Was het echt wel verzonden? Verwoed ploegde ik door de menu-tjes en icoontjes, terwijl de PC allemaal onbegrijpelijke taal terug bralde. Uiteindelijk vond ik iets wat volgens mij in normale termen de out-box heet, want daar stond mijn berichtje nog keurig in. Merde. Er restte mij niets anders dan verwoed door te gaan om proberen het bericht te verzenden. Uiteindelijk gebeurde er iets. Ik kon zien dat er iets gebeurde. Alleen begreep ik niet wat, vanwege mijn vakantieFrans. Snap je? Even later bleek mijn bericht niet meer te staan in wat ik vermoedde dat de out-box was. Hoera! Maar in de week hierna is het me niet meer gelukt. Had ik maar opgeschreven hoe ik het gedaan had, nondeju (that’s French).

Op zich had ik wat minder moeite om de dagelijkse verrichtingen van het STTP-peloton te volgen. Wel gebeurde het wel eens dat er een file was in het cybercafé, omdat een doorgewinterde workaholic op vakantie het enige point d'accès bezet hield. Die ene PC bevond zich bovendien juist onder het televisiescherm, dat aanging zodra dat andere peloton - dat toevallig ergens in Frankrijk rondtourde - de eindstreep naderde. Onwillekeurig bekroop mij het gevoel in de rug te worden aangekeken: 'pardon messieur, zit ik u in de weg?' Dit had als onvermijdelijke gevolg dat mijn oog-hand coordinatie werd opgezweept tot een maximaal scroll- en leestempo, tot groot ongenoegen van de mij vergezellende echtgenote, die de alsmaar bewegende tekst maar moeizaam kon duiden. Uiteindelijk volgden haar "ho even, ho even" en mijn "kan 'ie, kan 'ie" elkaar in rap tempo op. Gelukkig wist ik, en mijn vrouw in iets mindere mate, voor het verstrijken van mijn internet-saldo dat de STTP'ers weer een topprestatie hadden weggezet en dat de Faustino I weliswaar dichterbij is gekomen, maar nog niet onkurkt kan worden.