|
 |
|
|
 |
De Vlo wipt over de Ardenner côtes
|
|
|
|
TBT 1989: De Vlo wipt over de Ardenner côtes
(Voor het eerst verschenen in Les Nouvelles des Alpes, 1989 nummer 4, in de rubriek "Heroïek" |
"De Vlo wil presteren en liefst zelfs
triomferen, maar de Vlo wil dat doen zonder te trainen". Eén
van de uitspraken van de Vlo, die we in het gedenkwaardige
pinksterweekeinde van 1989 konden noteren.
Hoewel zijn voorbereiding inderdaad minimaal te noemen was,
heeft de Vlo stand weten te houden in een veld van 7000
coureurs, waaronder 5000 Hollanders, in de Ardennen. De Vlo reed
Tilff-Bastogne-Tilff niet alleen uit, de Vlo zat bij aankomst
bovendien nog fris!
Op zaterdag maakte de Vlo zich los uit de armen van Marleen om
samen met Dave koers te zetten naar Utrecht, waar Francesco, zo
fantaseerden zij, klaar zou zitten met de spaghetti. De Vlo was
in zijn vertrouwde omgeving. Toonde Dave het huis waar de Vlo is
grootgebracht, de straat waar zijn ouders nu wonen en de
boerderij waar de Vlo speelde met een vriendje.
Handig stuurde de Vlo zijn van zijn broer geleende fiets over de
smalle fietspaden. Het werd duidelijk dat "la famiglia" voor de Vlo
van groot belang is. En dat is ook logisch. Het is deze
nestwarmte en die warmte alléén die een renner tot een grote
kunnen maken. Gelukkig had de Vlo dat pinksterweekend geen
"kookdienst". La Mama di Vlo is aan haar stoel gekluisterd met
een voet in het gips. Wij wensen haar vanaf deze plaats een
spoedig herstel.
Maar terug naar de heldendaden van haar Vlo. De Vlo was in deze
vertrouwde omgeving helemaal in zijn element. Dave had moeite
hem te volgen. Even buiten Leiden al verorberde de Vlo zijn
eerste eierkoek. In Utrecht aangekomen kwam een mooie droom uit.
Francesco hád de pasta klaarstaan! De portie was, naar later zou
blijken, niet op de eetlust (of zo je wilt vraatzucht) van de
Vlo afgestemd, maar het gebaar was geweldig.
Francesco meende hieraan vervolgens wél het recht te kunnen
ontlenen de Vlo te kunnen opzadelen met zijn bagage. Klikklik,
daar hingen de fietstassen al. De Vlo was vergeten de
bagagedrager van de fiets van zijn broer verwijderen... Daar
gingen zij met zijn drieën in de trein naar Maastricht.
Op weg (per fiets) van Maastricht naar Esneux wreekte zich de
slechte voorbereiding van de Vlo. 20 kilometer slechts had hij
in de benen. Hij vertoonde uitdrogingsverschijnselen en bij elke
tempoversnelling en elke klim moest hij lossen. "We hebben
toch geen haast", probeerde hij. Maar helaas, ze hadden wél
haast. Want om 20.00 uur zou de inschrijving in Tilff sluiten.
Meesterknecht Francesco offerde zich op en bracht de Vlo naar
Tilff, terwijl de ontketende Dave de formaliteiten nog juist op
tijd regelde. Achteraf bleek de Vlo gelijk te hebben. De
inschrijving ging een stuk eenvoudiger dan de folder had doen
vermoeden.
Op de camping in Esneux werden de Vlo en zijn beide metgezellen
door Mathieu hartelijk verwelkomd. Hij was per auto gekomen, had
de tent al opgezet en de bedjes opgemaakt. Wat verlangde de
Vlo al naar zijn "donsje". Maar er moest eerst gegeten worden.
Het voorafje was werkelijk heel bijzonder. De "fritures de
l'Ourthe" bleken hele kleine visjes te zijn. Stekelbaarsjes
misschien? We hielden het op gupjes. Francesco deed z'n best de
anderen zoveel mogelijk wijn toe te dienen.
Na een veel te korte nacht begonnen de helden aan het ontbijt en
het klaarmaken van de voeding voor onderweg. Opeens bleek de Vlo
wel degelijk te geloven in speciale voeding, ondanks zijn krasse
uitspraken dienaangaande in de vorige nieuwsbrief. Hij had
enkele preparaten meegenomen: de al genoemde eierkoeken, een
blikje ananas en ook bananen. "De Vlo heeft de schillen
er thuis vast afgedaan", sprak de Vlo, terwijl hij het zakje
met bruine drab tevoorschijn haalde.
Het voert te ver hier de koers "en detail" te beschrijven. Maar
de Vlo kon het aan. Mathieu daarentegen had problemen. Mathieu
was in de voorafgaande weken menigmaal in dans- en drinklokalen
gesignaleerd. Vaak in het gezelschap van dames bovendien. Als je
als renner niet streng kunt leven dan wreekt dat zich, ook al is
je bioritme nog zo goed. Zijn aankomst op de Wanne, de eerste
venijnige klim (waarna er nog 5 volgen) vertoonde de volgende
aanblik:
De Vlo echter groeide, naarmate de koers vorderde, naar steeds
groter hoogten. Op de Redoute, de steilste van alle klims,
passeerde hij Francesco alsof die stilstond en kwam hij als
tweede boven, achter de die dag ongenaakbare Dave. Als de
prestatiecurve van de Vlo in de Alpen hetzelfde verloopt, moeten
wij hem vanaf woensdag gaan vrezen. Als hij echter zou gaan
trainen moeten wij hem vanaf de eerste kilometer al vrezen! Want
de Vlo is een absoluut natuurtalent.
 In het aankomstlokaal in Tilff sloeg de Vlo, met medaille op de
borst, menig "Freddie" naar binnen. Daarna, na aankomst op de
camping en een warme douche verbaasde de Vlo nog eenmaal het
gezelschap. Mathieu en Dave zaten al knikkebollend achter twee
half-verorberde porties spaghetti toen de Vlo, als laatste, van
de warme douche terugkwam. De Vlo schoof aan, wees vragend naar
de nog halfgevulde borden en viel, toen Mathieu en Dave
afwerende gebaren maakten, aan. In no time twee borden leeg. De
Vlo wendde zich daarna tot de patron: "Le spaghetti, c'est
fini?". Nee, dat was ie niet en dus werkte de Vlo even later ook
nog een derde, ditmaal volledige portie, naar binnen...
Maandag toonde de Vlo aan alweer volledig hersteld te zijn van
de inspanning en nam Dave mee in een vliegende jacht naar
station Maastricht. Bij aankomst met de trein in Den Haag hield
hij het niet meer en belde naar thuis. 20 minuten later
koesterde hij zich in de warmte van "chez nous".
Lévitan. |
|
|
|
|
