|
 |
|
|
 |
1994: Je moet er flink bij drinken
|
|
|
|
1994: Je moet er flink bij drinken
|
Je moet er flink bij drinken" speelt zich af in de Cévennen, in
Zuid Frankrijk. We volgen de Novib-fietsers, die met hun koersvakantie duidelijk het spoor
volgen, dat de bekende schrijver Tim Krabbé in zijn wielerboeken heeft uitgezet.
De etappes zijn zo uitgestippeld, dat door deze boeken beroemde plekken als het Cirque de
Navaçelles, Meyreuis, De Mont Aigoual, Anduze en de Col d'Uglas worden aangedaan. En
tenslotte ook de Mont Ventoux. Deze beruchte berg heeft een belangrijke plaats in de
wielerhistorie en blijft dus ook in de verhalen van Tim Krabbé niet onvermeld. |
|
 |
|
Het contact met de wielerliteratuur wordt nog versterkt doordat dagelijks door één van
de renners een voordracht wordt gehouden uit één van haar vruchten.
Meer dan ooit wordt aandacht besteed aan het wedstrijdelement. Dit zorgt voor veel vreugde
en rennersgeluk, maar vooral toch voor veel drama.
Het heeft overtuigingskracht gekost om Il Animale deze
keer mee te krijgen. Zijn voorkeur gaat uit naar de lange beklimmingen. Hoge cols dus. En
de Cévennen karakteriseert hij als "middelgebergte". Maar de onweerstaanbare
aantrekkingskracht van de Mont Ventoux heeft hem over de streep getrokken. Il Animale
heeft overigens ook een bizarre voorkeur voor eindeloze fietstochten door polders. Hij is
een complete renner, zo wordt in "Je moet er flink bij drinken" vastgesteld.
La Sorpresa had gehoopt op een mooie strijd met de Vlo. Net als drie jaar eerder, in de
Pyreneëen. Toen bleek de Vlo net iets sterker. La Sorpresa is sindsdien voor het eerst
weer van de partij. Op zoek naar sportieve revanche. In de tussenliggende jaren eisten
zijn carrière en zijn jonge gezin La Sorpresa volledig op. Zijn zoon Casper heeft al die
jaren wel iedere dag het videoverslag van de tocht in de Pyreneëen bekeken.
Il Calmo is, evenals vorig jaar, zijn debuutjaar, een toonbeeld van rust en regelmaat.
Maar Il Calmo toont zich in de koers steeds nadrukkelijker als iemand die zijn tanden laat
zien. Hij weet zich als geen ander binnen te vechten in de groep vóór hem, al lukt het
niet altijd zich er vervolgens te handhaven. Ter aanduiding van zijn stijl van koersen
wordt in "Je moet er flink bij drinken" een nieuwe term toegevoegd aan het toch
al zo rijke wielerjargon. In de eindsprint blijft hij overigens ongeslagen.
Tegen de Mont Ventoux, verreweg de langste en stijlste beklimming van de hele week, laat
Il Calmo zien dat hij ook in volledige eenzaamheid tot grote prestaties kan komen.
Il Nero is zonder twijfel de best gesoigneerde renner van de groep. Hij heeft zich nòg
serieuzer op de wielrennerij gestort. De trainingsarbeid is verder opgevoerd. Het
lichaamsgewicht is nu zo goed als optimaal. Bijna 10 kilo lager dan de vorige keer! De
resultaten blijven dan ook niet uit. Il Nero schittert tijdens de beide eerste dagen en
lijkt soeverijn af te stevenen op een podiumplaats. Maar de koers is hard en de Mont
Ventoux genadeloos...
Zoals we van hem gewend zijn weet Lévitan het koersdirecteurschap te combineren met goede
klimprestaties. Op aandringen van de Vlo en Il Nero, die hem in een busje vol
kampeerspullen en fietsen naar Frankrijk brachten, heeft hij meer taken gedelegeerd. En
het helpt. Want in tegenstelling tot vorig jaar doet hij dit keer zelfs weer mee voor de
eerste plek. Toch blijkt zijn klimstijl nog voor verbetering vatbaar.
Monsieur Conscience heeft als eerste van de groep de respectabele leeftijd van 40 jaren
bereikt. Eerder kondigde hij aan dat het dan over zou zijn met deze
"gekkigheid". Maar hij heeft zich bedacht en opnieuw voor 5 afleveringen
ingetekend, waarvan dit de eerste is. Tegenwoordig grijpt hij de wielerweek in de bergen
aan om extra in conditie te komen. Aansluitend slaat hij met volle bepakking aan het
wandelen in de natuur. Minder bekend is dat hem daarbij veel groter ontberingen wachten
dan in deze week met Lévitan.
Le Cinquantedeux meldde zich in Valleraugue met een ODO van boven de 2000. Het hoogste van
allemaal. Toch lukt het niet in de buurt te blijven van zijn doelwit Il Nero. Omdat vaste
richtpunten als de Kwaks en de Gier bovendien ontbreken komt de Cinquantedeux in de
beklimmingen snel alleen te zitten. Le Cinquantedeux heeft het vaste voornemen de volgende
keer aan de start te komen met een lichaamsgewicht van ver onder de 80. Een spontane
kwinkslag voor de camera kan er bij hem overigens altijd vanaf.
De Snok, in zijn debuutjaar wel vergeleken met de logistieke man, demonstreert ditmaal een
ander talent. Hij depanneert enkele radeloze fietsmakkers. Hij legt daarbij zoveel geduld
en vakmanschap aan de dag, dat men de naam fluistert van een andere legendarische
deelnemer aan deze wielertochten: Monsieur Méca.
We zien de Snok minder vaak van de fiets gaan dan vorig jaar. Door deze typische gewoonte,
waar hij zijn bijnaam aan dankt, wordt de Snok in "Je moet er flink bij drinken"
in verband gebracht met nog een andere wielerlegende.
Ook de Vlo meende, dat er nog wat appeltjes geschild moesten worden. Zoals gebruikelijk
met Lévitan, maar speciaal toch met La Sorpresa. Daar komt helaas weinig van terecht. De
Vlo is fysiek niet in orde. Maar mentaal toont hij zich ijzersterk. Hij stelt zich geheel
in dienst van de ploeg. Door middel van bevoorrading, vervoer met de bus en bovendien met
fraai camerawerk vanaf de motor. "Je moet er flink bij drinken" bevat de
aanmoediging die de Vlo nodig heeft om de weg terug naar de top te vinden. Zijn emotionele
slottoespraak is een van de hoogtepunten in de film.
Moto Un, maker Aart Braun zelf, maakt met deze editie zijn eerste lustrum vol. Hoewel hij
zich onvermoeibaar en onverschrokken, met gevaar voor eigen leven, dag in dag uit inzet om
met name de wedstrijd mogelijk te maken en vast te leggen, is zijn eigen rol in het
videoverslag bescheiden. Zelfs de verzuchting die hij, vrij naar de theatermakers
Waardenberg en de Jong, bij voortduring slaakte, en waaraan de titel is ontleend, zien we
in de film zelf niet terug: "Die bergen zijn wel aardig, maar je moet er flink bij
drinken!" |
|
|
|
|
