|
|
|
1995: Tussen de oren
|
| Op jarenlang aandringen van Il Animale heeft de koersdirecteur ditmaal
weer een route uitgezet in de Franse Alpen. Roemruchte cols als de Izoard, Vars en la
Bonette prijken op de diverse feuilles de route. Uitsmijter is de Mont Ventoux. In deze
omgeving voelt Il Animale zich sterk. En dat laat hij Lévitan ook goed voelen. De laatste
probeert van alles om in het spoor van de gele trui te blijven. Rommelt aan z’n
versnellingen en zelfs, zo wordt beweerd, met de loting van de koppeltijdrit. Maar het
helpt allemaal niets. Il Animale wint met grote overmacht. In Tussen de oren worden
de belangrijkste succesfactoren op verrassende en buitengewoon spirituele wijze
geanalyseerd. |
|
 |
|
Le Cinquantedeux is luidkeels op zoek naar gelijkwaardige tegenstanders. Met veel misbaar
roept hij een aantal niet aanwezige renners op volgend jaar weer aan de start te
verschijnen. Bij gebrek aan strijdmakkers in de koers schuift Le Cinquantedeux
ongegêneerd aan aan elke tafel langs de route waarop een schaakbord staat. Zo hoog zit
zijn opgekropte strijdlust, dat Le Cinquantedeux zelfs met de negenentachtigjarige
dorpsoudste van Guillaumes, als deze in het eindspel een kleine misstap begaat, geen
greintje mededogen aan de dag legt.
Il Pantaloni is de meest opvallende deelnemer. Il
Pantaloni is net zo sterk met de fietsende Novib-vrienden verbonden als zijn pedaaltjes
met zijn fiets. Hij komt speciaal vanuit Maputo, Mozambique om de wielerweek mee te maken.
Vijf dagen voor het vertrek moet zijn grote teennagel worden verwijderd omdat zich
daaronder, in zijn teen, een zandvlo met zijn gezin heeft genesteld.
Il Pantaloni perst zijn gepijnigde voet in zijn koersschoentje en meldt zich opgewekt als
altijd aan de start in Briançon.
Il Calmo demonstreert een nieuwe strijdwijze: de slow start. Verschijnt op het
Haagse station Hollands Spoor om zich af te melden omdat hij zich niet goed voelt, maar
wordt door reisleider Cinquantedeux de trein in gepraat. Il Calmo begint voorzichtig aan
iedere beklimming en kijkt dan hoe ver zijn mogelijkheden reiken. Ver, zo blijkt. Op het
hoogtepunt, de Mont Ventoux, zet Il Calmo zelfs een nieuwe recordtijd neer: 1 uur 33
minuten en 5 seconden.
Tijdens de traditionele voorjaarskoers in de Belgische Ardennen was de Snok de enige
renner die Il Animale kon volgen. Il Animale wees er bovendien op dat zijn voornaamste
belager uit de Waalse Pijl tussen de snokken het hardst omhoog rijdt. Vele ogen waren
daarom in deze zomerkoers op de Snok gericht. In Tussen de oren maakt de Snok deze
plotselinge favorietenrol niet waar. Anderzijds wijst niets erop dat dit een volgende keer
weer zo zal gaan.
Ontelbare renners hebben koersen of etappes gewonnen op de dag waarop zij jarig waren,
finishten in hun woonplaats of vader werden. De Vlo rijdt in de Alpen rond in de
wetenschap dat er thuis een blijde gebeurtenis aanstaande is. Hij oogt gelukkiger en meer
in balans dan ooit. En, hoewel het vaderschap pas drie maanden na de koers een feit zal
zijn, presteert de Vlo al veel beter dan het vorige jaar. De gele trui blijft echter nog
buiten bereik.
De renner die het meest uitgebreid op de fiets in actie te zien is is Il Nero. Die keuze
is terecht. Il Nero is de renner die serieuzer dan alle anderen bezig is met zijn sport.
Hij is goed getraind en gesoigneerd. Daar komt bij dat hij zich heeft laten filmen tegen
een adembenemende achtergrond. Mochten de organisatoren en registratoren van deze koersen
ooit commerciële aspiraties krijgen dan hebben zijn met Il Nero hun belangrijkste
verkoopargument.
Een niet onbelangrijke rol is wegelegd voor de megatent die luistert naar de naam
"Kampe(e)rman". Bij het schijnsel van gas- en olielampen en verwarmd door goed
voedsel en wat lichte alcoholica brengen de renners hier hun gezelligste uren door. Ook
daarbij toont Monsieur Conscience zich de renner met het grootste uithoudingsvermogen.
Als, na weer een aanstekelijk verhaal van de Vlo, de slappe lach massaal uitbreekt zit
Monsieur Conscience nog minutenlang hoestend en vloekend te schuddebuiken als alle anderen
alweer tot bedaren zijn gekomen.
Groot lijken de ontberingen voor de renners die elkaar in hun dunne truitjes in kou en
regen opjagen tot ver voorbij de boomgrens. Maar dit is allemaal niets vergeleken met de
beproevingen die Moto Un doorstaat om de koers te arbitreren en met de camera vast te
leggen. Dit gegeven blijft in Tussen de oren onbesproken. Toch is het dankzij dit
feit dat we nu voor de zesde achtereenvolgende keer kunnen kijken naar deze smakelijke
beelden van de tot de verbeelding sprekende verrichtingen van de Novib-vriendenploeg.
Dat er nog maar vele afleveringen mogen volgen. |
|
|
|
|
